Always look on the …. Nope.

“Blijf positief, werk hard en laat het gebeuren”. “Blijf altijd nederig en vriendelijk”. “Live, laugh, love”. “Never stop looking up”. Don’t, always, never, stop, start, stay, go. Ik weet dat ze goed bedoeld zijn, maar wat heb ik soms een pleureshekel aan dit soort uitspraken. En je wordt er mee doodgegooid. Blijkbaar leven we in een tijd waarin we goedbedoelde quotes nodig hebben om ons te vertellen wat voor leven we zouden moeten leven. Weliswaar goed bedoeld, maar niet helemaal realistisch. Blijf positief… Blijf altijd nederig. Vertel mij maar eens hoe je dat doet. Is het leven altijd positief? Kun imagesUJM6DPR8je altijd – altijd – nederig zijn? Ik weet dat dit niet de achterliggende gedachte is van dit soort uitspraken, maar het wordt wel vaak op die manier opgevat. En als ik naar mezelf kijk, is het voor mij ook altijd een streven geweest.. Om positief te blijven, want dan kun je een gelukkig leven leiden. We maken mooie uitspraken met een mooi lettertype en we zullen het zelden bereiken omdat het niet echt haalbaar is.

“The secret of being happy is accepting where you are in life and making the most out of every day”. Mooie uitspraak hoor, maar laat me je even vertellen hoe zo’n uitspraak tegen je kan werken. Het geheim van (elke dag) gelukkig zijn… Ten eerste vind ik “gelukkig” een schijtwoord. Door al die quotes wordt er zo’n druk gelegd op het feit dat je gelukkig moet zijn. Maar waarom niet tevreden? Gelukkig kan een onderdeel zijn van tevreden. Als je dan tegenslag hebt, kun je toch een gevoel van tevredenheid hebben totdat de tegenslag voorbij is. “Accepteer waar je bent in het leven…” We doen alsof we dat doen, maar in de werkelijkheid gaat dat vaak anders. Wanneer je bijvoorbeeld moet accepteren dat je nog een jaar aan je rouwproces moet plakken. Iedereen heeft begrip voor het verdriet, maar het moet niet te lang duren. Want dan wordt het tijd om weer verder te gaan met je leven. En door dat te doen ontken je wat je voelt. Wanneer er een gevoel omhoog komt waar je niet blij van wordt, dan mag het er niet zijn want we be positivemoeten positief blijven. Maar dat gevoel is er met een reden, het vertelt je dat er iets is dat niet (meer) in harmonie is met wie jij bent (op dat moment). In een rouwproces komt dat duidelijk naar voren, waar schijnbaar niets meer in harmonie is. Maar als het voortkomt uit andere onverwerkte emoties, dan zal je wat dieper moeten graven. En in plaats van proberen te ontdekken waarom we voelen wat we voelen, stoppen we het weg want we moeten positief blijven, zodat we gelukkig kunnen zijn…

“When you try to push yourself into thinking positive when in fact you are not feeling it, you are going against yourself. You are not being honest with yourself. It’s a denial of all you see in front of you, and it is a covert form of self-deceit”.  Osho (ofzo)

Terwijl ik met de irritatie van die quotes rondliep, kwam ik dit stukje tegen. Het zou een uitspraak zijn van Osho – maar ik vertrouw het internet niet zo, dus het kan ook heel iemand anders zijn. Het ging mij dan ook meer om de inhoud, want het was in synchronisatie met wat ik nu schrijf.

Het lijkt erop dat al die mooie uitspraken je vertellen dat je de donkere kant van het leven zoveel mogelijk moet vermijden, zodat je positief kunt blijven. En dat doen we ook. Ik heb dat jaren gedaan tot het punt dat ik compleet opgebrand was. Dus waarom doen we dat dan? Waarom gaan we die donkere kant zoveel mogelijk uit de weg? Waarom spelen we mooi weer en doen we alsof die kant niet bestaat?

Omdat we er bang voor zijn. Angst voor wat er kan gebeuren als je het toelaat. Angst voor wat voor persoon je dan wordt.. en hoe je omgeving daarop zal reageren. Maar als je iets nooit doet omdat het “niet goed” is, hoe kun je de rest dan doen en dat als “goed” bestempelen? Hoe weet je dat dan? Hoe weet je of dat goed is als je de andere kant weigert? Hoe weet je wat voor persoon je wilt zijn als je de helft van de mogelijkheden ontkent? Maar dat is het met de maatschappij, het donker moet zoveel mogelijk worden weggestopt, het mag er niet zijn want het is niet goed. Hard werken en een positieve houding hebben moet er zoveel mogelijk zijn, want dat is wel goed. En – als ik het nieuws mag geloven – valt Nederland ondertussen in de wereldwijde top drie van meest riskante drankgebruikers… In de top drie. Wereldwijd.

Ik bedoel niet te zeggen dat het hebben van een positieve houding geen nut heeft. Integendeel. Je gedachten, woorden en daden creëren je werkelijkheid, dus kunnen ze beter licht dan donker zijn. En als ik op die manier naar mijn problemen of blokkades 380048bb3138747f2b0a2c58392bc40ckijk, kan ik op een meer ontspannen manier tot een oplossing komen. Maar mijn positieve houding is niet constant aanwezig en dat hoeft ook niet. Mijn woede, jaloezie en angst mogen er ook zijn. Dat zijn net zulke natuurlijke emoties als vrolijkheid, enthousiasme en liefde. En die negatieve gevoelens zijn er voor ons – ze treden in werking wanneer we ze nodig hebben. En ze moeten net zo vrij kunnen stromen als je liefde. Je hoeft niet alle dagen vrolijk te worden van de zon of van een puppy. Als lijkt me dat laatste erg moeilijk.

Maar wanneer ze niet vrij kunnen stromen omdat we het wegstoppen, dan zal het zich op een onnatuurlijke manier uiten. Of het uit zich helemaal niet omdat je jezelf verdoofd met alcohol, eten of sigaretten. Of achterlijk veel sporten, tv kijken of werken. Waar je ook maar naar grijpt om er niet mee te hoeven dealen. En daarmee zet je juist datgene in werking, wat je zo graag wilde vermijden omdat je er bang voor bent. Want de ontkenning ervan is alleen maar tijdelijk; het komt er hoe dan ook uit. Dat kan resulteren in een driftbui waarbij je je laptop kapot ramt. Of het resulteert in een spelletje hamertje tik in iemand zijn hersenen. Dat willen we niet.

Niet alleen de seizoenen veranderen, niet alleen het lichaam verandert. Ook de geest verandert continue. Onze normen en waarden veranderen continue.  Er is geen vast antwoord op het leven, want het is Leven. En het enige dat onveranderlijk is in het leven.. is verandering. Laten we met zijn allen ophouden te doen alsof want – geloof mij – het is doodvermoeiend. Keep it real and stay alive.

Being Bella Donna Again

In mijn vorige post schreef ik over het zien van een hert, van dichtbij. Plotseling.. schijnbaar uit het niets en hoe bijzonder dat voor mij was. Nu begrijp ik dat het een aankondiging is geweest. Een aankondiging van grote veranderingen in mijn leven. Dat is dan ook de reden geweest dat ik een tijdje niks van me heb laten horen.

Wanneer je je in een situatie bevind die niet (meer) in jouw hoogste goed is, krijg je daar signalen van. Seintjes die je een andere richting op proberen te duwen en als je geen aandacht geeft aan die signalen, dan beginnen ze wat luider te loeien, wat meer licht te geven. Als je zo stronteigenwijs bent als ik (en velen met mij), dan leg je die compleet naast je neer en ga je verder met je leven alsof er niks aan de hand is. Maar Leven laat zich niet weg stoppen. Leven zal een manier vinden om je oren en ogen te openen, het zal je confronteren met datgene waarvan jij jezelf hebt wijs gemaakt dat je het opgelost had. Je had het toch erkent en ernaar gekeken, er over gesproken, boos over geworden en gehuild? Dan is het nu gewoon klaar…

Misschien dat verandering juist daarom met zoveel bombarie gepaard gaat. Je zit in het wagentje van een achtbaan waar je langzaam omhoog gaat en het hoogste punt bereikt en daar bedenk je dat je eigenlijk niet in wilde stappen. Op dat hoogste punt wil je het eigenlijk toch heel graag niet doen. Je wilt gaan janken en schreeuwen dat iemand de wagen stop moet zetten. Maar dat doe je niet want je bent geen pussy. Dat is het punt waar je niet meer terug kan en je maar gewoon met de flow mee moet gaan. Just ride it out. Que sera sera. 3075a330-4e7b-47ee-a1ed-b65bd63539edWant voordat je instapte besloot je dat je in zou stappen, je deed het met een reden,
je besloot dat je het gewoon kon doen. En wat ontdek je aan het einde van de rit? Inderdaad, je leeft nog steeds, je bent niet uit elkaar gevallen en met een beetje geluk is de inhoud van je maag niet gaan wandelen. Het is alleen dat gevoel, nee de wetenschap dat niets ooit meer hetzelfde zal zijn. Aan de ene kant kan dat angstaanjagend zijn, maar aan de andere kant kan het een grote verlossing zijn. Datgene waar je jaren al je energie aan hebt gegeven zonder resultaat te boeken voor jezelf, dat valt ineens weg. Krankzinnig is het eigenlijk, maar dat gebeurt als je in de molen zit en je er niet bewust van bent dat je in de molen zit. Totdat je er uit bent. Alle normen en waarden die je tot nu toe geloofde, leefde of die je jezelf wijs maakte wetende dat ze je nergens naartoe brengen.. zijn ondersteboven of gewoonweg overboord gegooid. Wat een bevrijding!

En dan vraag je je af waarom je er in Godsnaam zo lang mee hebt gewacht. Vaak denk je dat het te moeilijk is, dus stel je uit en stel je het uit. Maar het is niet moeilijk, het is helemaal niet moeilijk. Het is pijnlijk en je wilt koste wat kost die pijn ontwijken. Dus sta je er bij en je kijkt ernaar wetende dat je jezelf blokkeert – wetende dat je je eigen leven blokkeert – maar toch niet kunnen ingrijpen. Totdat het Leven het voor je doet. Bij mij gaat het altijd op een manier dat ik schijnbaar kleine, betekenisloze stapjes zet. Totdat ik ineens in het achtbaanwagentje zit en op het hoogste punt ben waar geen weg meer terug is. En aan het einde van de rit merk je dat het ook niet pijnlijk meer is, maar een bevrijding voor je Ziel. Jouw Ziel, waar jij voor moet zorgen. En jouw Ziel bepaalt hoe dat voor jou eruit ziet, want jij bent tenslotte degene die het moet ervaren.

Dat hoogste punt is een belangrijk keerpunt in je leven. Dat punt waar je bedenkt dat wat je van plan was toch eigenlijk niet zo’n goed idee was. Dat is het punt waar heel veel mensen afhaken, omdat alles je lijkt te vertellen dat het echt een slechte keus is. Maar “alles” is in dit geval gewoon je ego. Ego doet alsof het je BFF is weet je nog? Die laat je denken dat als je de keus maakt, je eigenlijk je leven te grabbel gooit. Die denkt dat het leven wel best is zo, zonder inbreng van Geest en Ziel. En wat een heerlijk, gelukzalig gevoel heb je dan, wanneer je ontdekt dat ego ongelijk had. I won Ego, you SUCK!

Ohja en als je je afvraagt wat nou die verandering in mijn leven is… dat gaat je niks aan. Grapje (flauw wel). Ik heb mijn biezen en m’n kat opgepakt en heb het leven achter tumblr_n6nb2sCVUN1t0yz9xo1_500gelaten in de stad waar ik opgegroeid ben en jaren lang heb gewoond. Ik ben verhuisd naar een nieuwe gemeente, waar ik ook nooit eerder ben geweest. Waar niemand me kent en niemand me stoort (wink). En ik ben gaan samenwonen met mijn zus en haar kind. Ik kan je vertellen dat het inderdaad een grote verandering is, maar ik heb in mijn leven nog nooit zo’n stap gezet met zo weinig angst en zorgen. Bijna geen angst of zorgen, wat een beetje raar aanvoelt maar wat mij wel vertelt dat het DE keus is voor mij. I’m Being Bella Donna Again.

God is a Deer

Na een niet bijzondere start van het nieuwe jaar, twee weken van geen-idee-waar-het-heen-gaat-met-mijn-leven. Mijn vader ontzettend missen en boos zijn op het feit dat ik niet genoeg tijd met hem had. En steeds bijna maar net niet ziek worden, besloot ik om maar even een flinke boswandeling te gaan maken. Door het koude weer zat ik te lang opgesloten in huis en ik was het zat. Het was zaterdag en de zon scheen vel, dus heb me warm aangekleed en ik ben naar het bos gewandeld.

Natuurlijk kom ik bij het bos aan en de zon verdwijnt achter de wolken. Het was me een wonder dat het niet ging regenen (story of my life). Maar ik vond een mooi paadje en het leek alsof het bos me begroette. Er begon een zacht windje door de bomen te waaien en de zon brak door de wolken heen. Mijn omgeving zag er ineens heel betoverend uit. De druppels aan de takken veranderden in diamantjes en om mij heen hoorde ik muziek van event_106083052de verschillende vogeltjes. Alles glitterde door het zonlicht en het deed me heel erg denken aan mijn lievelings-jeugdfilm Labyrinth, zonder David Bowie in een strakke legging met z’n hangende zaakje, waar ik vroeger geen moment bij stil stond, maar wat er nu wel een beetje freakazoidish uit ziet…( still love you David). Wel met bijna verdwalen in het doolhof van paadjes en niet paadjes.

Ik wijk altijd van het gelegde pad af, ben altijd op zoek naar een plek waar ik geen wandelaars, fietsers of scooters tegenkom. Altijd op zoek naar een stukje ongerepte natuur, wat in mijn stad helaas niet echt te vinden is. Ik voelde me niet top deze dag, het huilen stond me nader dan het lachen en ik was hard bezig te verdwalen. Uit een gevoel van hopeloosheid stond ik even stil, probeerde m’n innerlijke kracht op te zoeken en ik bad daarvoor tot God. En terwijl ik dat sta te doen voel ik ineens een aanwezigheid naast me. Ik begon vanbinnen een beetje te vloeken; missie-plek-vinden-waar-niemand-is weer mislukt. Ik draai om naar waar ik de aanwezigheid voelde en ik sta oog in oog – op een armslengte afstand – met een prachtig hert. Ik stond verstijfd, mijn hart maakte een sprongetje en in mijn hoofd vond een ontploffinkje plaats; what the fuck een HERT! Voordat ik helemaal kon registreren dat ik echt een hert zag, sprong ze al weg en liet mij verbijsterd en betoverd achter. Ik ben gek op de natuur en ik weet niet hoe dit voor anderen is, maar ik was er ondersteboven van. Dit maak ik namelijk nooit mee. Het is me zo vaak gebeurd dat ik met mensen in de auto zit en iemand roept: hey kijk een hert (of erger nog; herten)! En ik kijk en kijk en ik zie geen fuck. De rest in de auto vet blij dat ze een hert zagen en ik zit daar maar, kippig te wezen.

victor-hugoWaar ik me ook over verwonderde was hoe snel ik antwoord kreeg van God, want hij sprak tegen me. Het zien van het hert zo dichtbij dat ik haar aan kon raken, haalde me direct uit m’n ellendigheid. Ik had me nooit kunnen bedenken dat ik me zo over God zou uitspreken – nouja eigenlijk schrijf ik het nu maar ook dat had ik me niet kunnen bedenken. Niet dat ik niet geloof, dat heb ik altijd gedaan maar dat was iets persoonlijks; van mij naar God en weer terug. Maar ik voel de behoefte erover te schrijven, want het is echt wonderlijk hoe God tegen me praat en me alles geeft waar ik om vraag. Ik ga niet met regelmaat naar de kerk, ik bid ook niet elke dag (hoewel dat wel mijn streven is) en ik zie God anders dan hoe Hij/Zij in de bijbel beschreven wordt. Ik geloof niet op traditionele wijze. Maar ik heb altijd een diepe band met God gehad en in mijn meest donkere uren begon ik te bidden en kreeg direct een gevoel van liefde en veiligheid. Of ik kreeg antwoord op een andere manier, zoals via het hert. Ik kan ook alleen maar medelijden hebben voor iedereen die niet zo’n band heeft (op wat voor manier dan ook), want het is een verrijking voor mijn leven. Wat er ook gebeurt, ik zal me nooit alleen voelen.

Dusss nog een dingetje God: leid mij niet in verzoeking, maar naar huis alsjeblieft… Thanks en Amen ❤

 

Live and let die

We leven in een vreemde wereld. Alledaagse dingen worden als mega belangrijk gezien. Dingen als 5-6-7 uur opstaan om te gaan werken of om naar school te gaan. Voorzorgsmaatregelen nemen in het geval van een terroristische aanval. Sporten, gezond eten, stoppen met roken, minder drinken (ok dit is waar ik vaak aan denk). Sparen voor later. Wachten op salaris om de huur te betalen, gas- en licht, belasting, benzine, hypotheek, beleggen en verzekeringen. “Verzekering” wat een vreemd woord ook. Het is super belangrijk om die functie te bekleden of die promotie te krijgen waar een mooie bonus aan vast zit. Dat diploma te behalen waar een veelbelovende carrière aan vast zit (als je tenminste een baan kan vinden om je studieschuld terug te betalen). En zodra je al die dingen hebt bereikt, wat dan? Dan gaat het weer verder toch? Want wat ga je anders doen de rest van je leven. Meer. Hoger. Rijker. Meer… Is dat het werkelijke doel van de meeste mensen dezer dagen? Dat zou ik echt graag willen weten. Is dit wat mensen het allerliefste in hun leven willen, de grootste wens. De grootste, meest waardevolle, rijkste, gezegendste vervulling? Houdt dit voor ogen en lees dan de volgende zin:

Je gaat dood.

Ik wil je echt niet in een doemgevoel brengen, dat is niet de reden waarom ik dit schrijf. Humor me en denk eens heel levendig aan die zin, aan die woorden. Je. Gaat. Dood. Je lichaam sterft af en je geest of ziel vertrekt naar een andere plek. Of je lichaam sterft af en je verdwijnt in het niets, het ligt er maar aan waar je in gelooft. Voor zover ik het weet is er niets of niemand op deze aardbol die dat kan voorkomen. Denk aan al die dingen die je dagelijks doet en plak daar het volgende aan vast; ik ga dood.

We zijn er erg goed in geworden te vergeten wat we weten over de dood.

Waarom doen we die dingen? Je kan mij niet vertellen dat iedereen zo gelukkig of tevreden is met de dagelijkse “plichten”. Zijn ze echt zo belangrijk? Hebben we niets anders met onze tijd te doen? Want wat creëren we in dit leven. Banen met een (goed) salaris om alle bullshit te kunnen betalen. That’s it. Dat is alles wat we doen. Terwijl we elke seconde dichterbij het onvermijdelijke komen. Natuurlijk zijn er andere dingen die we ernaast gecreëerd hebben zoals kunst, cultuur, wetenschap, entertainment, reizen. Maar dat zijn allemaal bijzaken. Dat is niet het hoofddoel. Als we geluk hebben, kunnen we ook nog van die dingen genieten. Als je tenminste bereid bent om de rest van het jaar te werken om je lening voor je vakantie af te betalen. Om vervolgens het volgende jaar weer een lening af te sluiten voor een nieuwe, zuurverdiende vakantie. De reden van elke dag opstaan is dus thwerken/betalen. Dat is het hoofddoel.

Met deze gedachten liep ik rond en ik vond een verhaal van een Amerikaanse columnist die over de dood schreef. Hij schreef, even grof vertaald: “we zijn er erg goed in geworden te vergeten wat we weten over de dood. We houden de dood uit het zicht en dus uit onze gedachten. We zijn in ieder geval helemaal niet bezig met het onvermijdelijke van de dood. En misschien is dat ook wel goed”. Is dat zo? Is het goed dat we zo weinig met de dood bezig zijn. En daarmee bedoel ik dat je met enige regelmaat echt tot je door laat dringen dat een dezer dagen de dood voor de deur staat (en zegt: hey ga je mee?). Zijn we daarvoor in de plaats niet bezig die wetenschap uit te sluiten door schijnbaar belangrijke maar werkelijk nutteloze dingen te doen en te wensen?

Ik begon dit verhaal te schrijven ongeveer een half jaar nadat mijn vader overleed. Het gevoel was toen nog heel vers, dat gevoel dat de dingen die we elke dag doen – school en werk en blabla – totaal nutteloos zijn. Waarom zou je dat elke dag doen terwijl je weet dat elk moment je laatste kan zijn. Tenzij je natuurlijk doet wat je leuk vind, maar als ik om me heen kijk zijn er weinig mensen die doen wat ze leuk vinden. Ze doen misschien alsof ze het leuk vinden om het te kunnen blijven doen want ja, de rekeningen moeten betaald worden en de kinderen moeten naar school. Je kan niet toegeven aan de neiging die pen in you-think-you-have-time-buddha-daily-quotes-sayings-picturesje irritante werkgever z’n oog te steken of je overachievende collega van de trap te duwen.

Omdat ik niet wist wat de conclusie zou zijn is dit verhaal dus een jaar blijven liggen. Ik weet het ondertussen nog steeds niet, maar misschien kom ik er nu achter. Ik moest hier namelijk aan denken terwijl ik jankend – eindelijk – The Fault in our Stars vandaag keek (en omg de liedjes!). Ik weet het ik ben er ziekelijk laat mee, ik ga altijd meedoen met de rage wanneer die al voorbij is of nog moet komen. Rebel life baby! Anyway stel je eens voor dat morgen je laatste dag op aarde zou zijn, zou je dan hetzelfde blijven doen? Zou je dan elke dag opstaan om te doen wat je nu doet? En zo niet, wat zou je dan doen? Want we wachten nu met z’n velen op dat onvermijdelijke moment, wachten tot het niet meer kan om er dan achter te komen dat je het allerliefst alles zou doen wat je niet hebt gedaan. Ik weet zeker dat we ons daar bewust van zijn, de een misschien wat meer dan de ander. Ervaring is dat wat je pas krijgt vlak nadat je het nodig had. Maar is het niet beter die rol een beetje om te draaien, in plaats van te wachten tot je op je sterfbed ligt met de wetenschap dat het geen reet had uitgemaakt of je iets wel of niet deed. Want je ligt hier alsnog dood te gaan… You think you have time.6abaecd7c25421af89b456ab814c3218dc8d17e7fc15f34e4a49e66dc0ab6b3c

Roots

Ben ik laatst begonnen met een inleiding over de chakra’s, loop ik er al een paar weken over te stressen wat ik daar nou op aan moet sluiten. En voor mijn gevoel tikt de tijd, ik kan niet te lang wachten met het volgende, anders is de versheid er vanaf.. In Bellaworld dan. Dus heb besloten dat ik maar gewoon begin bij het begin, which is a very good place to start (volgens Maria).

Hier wat feitjes over het eerste chakra:

gic028_muladhara

 

  • Naam: Muladhara
  • Element: Aarde
  • Kleur: Rood
  • Plaats: Onderkant van het ruggengraat
  • Doel: Fundering
  • Uitdaging: Angst
  • Recht: Te zijn en te hebben

 

 

 

Als je als kind getuige bent geweest van huiselijk geweld, ruzie, armoede en dergelijke – ik pleur maar gelijk door de deur heen – dan ben je vanaf dat moment begonnen met het omhoogtrekken van je energielichaam. Je energie trekt zich meer naar de bovenste chakra’s, die dan overvoed kunnen raken. Je leert jezelf om je aandacht uit de ellendige situatie te halen (wanneer je je niet veilig voelt) en je raakt van kleins af aan je ‘voeting’ met de aarde al kwijt. Met alle gevolgen van dien. Je wortels schieten de grond niet in en je bent onderhevig aan de stormen van de wereld om je heen. Bovendien verlies je het contact met je lichaam; Je begint het als een ding te zien dat bestuurd moet worden. Je kan bijvoorbeeld uren rondlopen met honger of dorst, en daar pas erg in krijgen op het moment dat je gaat eten of drinken. Of bijna altijd koude voeten hebben of je voeten zelfs niet voelen (er stroomt daar geen energie). Je kunt de signalen van je lichaam niet volgen, omdat je ervan los bent gaan staan. De onderwerpen veiligheid, voeding en groei hangen allen samen met het eerste chakra; Muladhara, in het Sanskriet betekent dit ‘Wortel’.

 

Dit is iets waar ik tot een paar jaar geleden onbewust mee heb geworsteld. Ik heb als klein kind huiselijk geweld meegemaakt, dus ik ben al vroeg mijn veiligheid kwijtgeraakt. Dit vertaalde zich vervolgens als angst (de ‘donkere’ kant of uitdaging van het eerste chakra); altijd voorbereid zijn op rampen en constant het gevoel hebben dat er iets mis is of dat je iets helemaal verkeerd doet, maar je vinger daar niet op kunnen leggen. Je hebt vaak het gevoel dat de wereld zich elk moment tegen je kan keren en dat je dat dan niet aankunt.

Toen ik zelfstandig ging wonen begon ik me daar bewust van te worden. Dat gebeurde bij mij bijvoorbeeld met de rekeningen die ik moest betalen. Zodra er een rekening met de post binnen kwam en er was op dat moment geen geld, werd ik panisch. Vanaf dat moment zou ik elke minuut van elke dag piekeren over die rekening totdat hij betaald was. Totdat mijn zus me vertelde over een vrouw, die een ontzettend hels leven achter de rug had met armoede, mishandeling en kanker. Zij heeft door middel van het ontwikkelen van affirmaties en visualisaties haar leven helemaal omgedraaid, tot het punt dat ze zelfs genas van die vreselijke ziekte. Haar naam is Louise Hay (onder andere bekend van het boek: je kunt je leven helen). Als je hier meer over wilt weten, klik dan hier.

Vanaf die tijd ben ik me in die affirmaties gaan verdiepen, begonnen met yoga en met het leren over de chakra’s. Ik stond natuurlijk aan het beginpunt van die reis en er was (en is nog steeds) voor mijn gevoel zoveel te doen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik bewustzijn in mijn situatie begon te brengen, waardoor ik controle kreeg over mijn situatie in plaats van andersom. Ik werd me dus ook heel bewust hoeveel ruimte dat piekeren over rekeningen (en natuurlijk andere dingen) in beslag nam. Ik begon het vertrouwen op te bouwen dat het Universum of God of Boeddha of hoe je het ook wilt noemen, mij heeft; dat ik kan blijven staan, al zijn er moeilijkheden. Ik begon in mogelijkheden te denken in plaats van moeilijkheden, ik begon te letten op welke gedachten en woorden ik de wereld in stuurde en alles wat negatief was, om te draaien naar positief. Dan begin je pas te ontdekken hoeveel kracht er in een gedachte of woord zit en hoe diep het jouw leven heeft bepaald; hoeveel kracht je dus zelf hebt om je leven te veranderen.

ik begon een ondergrond te leggen, mijn basis te vormen en te versterken. Het eerste chakra vormt de basis van alle andere chakra’s, het is je fundering. Wanneer deze dus ondervoed en/of overvoed is, heeft dat zijn weerslag op de andere chakra’s. Als je je basis mist – zoals gezond eten, een lichaam waar je je lekker in voelt, gezonde financiën en een goed huis – dan heb je geen stevige ondergrond voor de andere dingen in het leven zoals groei, creativiteit en genot.

Dat waar je tegen vecht, blijft. Dat waar je naar kijkt, verdwijnt.

Ik miste mijn gevoel van veiligheid. Tijdens een therapiesessie vroeg mijn psycholoog (ja die) een keer mijn ogen dicht te doen en me een plek voor te stellen waar mij het ‘t meest veilig lijkt en die plek dan te beschrijven. Dat is dan in mijn huis. Mijn familie op bezoek, ik in de keuken bezig, met een muziekje op de radio. Iedereen was gezellig aan het keuvelen. Toen vroeg hij hoe ik me voelde en of ik op mijn gemak was en ik zei: ‘Ik voel me wel goed, maar toch een beetje onrustig en nee, niet helemaal op mijn gemak’. Waarop hij zei: ‘Dus op de meest veilige plek voor jou in de wereld, voel jij je toch niet veilig. Daar niet, dus nergens eigenlijk’. En ik dacht ja, waarom voel ik me dan niet veilig? Ik bevind me niet in een onveilige situatie; ik heb een dak boven mijn hoofd, kleren aan mijn lijf en eten/drinken. Weer bracht ik bewustzijn in de situatie in plaats van maar 9gag-auto-x-all-the-y-269224door te lopen – tegen de stroming in te zwemmen –  en weten dat er iets is, maar het er maar bij laten. Dat waar je tegen vecht, blijft. Dat waar je naar kijkt, verdwijnt. Zolang je voelt dat er iets niet klopt en je weigert ernaar te kijken, zal het in je leven blijven. Het zal zich vast gaan zetten als een blokkade in je energie- en je fysieke lichaam en uiteindelijk gaan groeien als een woekerplant. Denk maar aan dat laatste in de vorm van darmproblemen, problemen in het fundament van je lichaam – botten, tanden, heupen, knieën en voeten – maar ook eetstoornissen; te weinig of teveel eten. Het eerste chakra staat voor je recht om te zijn en zolang je daar niet aan twijfelt, kun je leren om de angst te vervangen met veiligheid.

Wil je hier kennis mee maken, hieronder een aantal meditaties en yoga-oefeningen, leve YouTube! Lekker low-budget 😉 De filmpjes zijn in het Engels, mocht je niet erg goed in je Engels zijn, dan zijn er genoeg filmpjes te vinden in het Nederlands.

Hierbij wil ik wel even aangeven, wanneer je bezig gaat met de chakra’s.. doe het met beleid, geef jezelf de tijd om je eigen tempo te vinden. Heb je niet het gevoel dat dit gaat lukken, zoek dan een professioneel iemand die je erbij kan helpen. Het is de moeite meer dan waard!

Namasté

 

 

Amoris et Ego

Er is een land ver, ver weg. Een land waar iedereen de liefde van zijn/haar leven tegenkomt en meteen een leven leeft, samen. Op ieder potje past een dekseltje en op elke merrie een hengst. Er zijn geen onzekerheden en iedereen gaat gewoon direct voor elkaar – zonder gezeik – omdat ze weten dat ze daar uiteindelijk toch wel terecht komen. Geen reden om moeilijk te doen dus. Dusssss…

Waarom is het dan zo fucking moeilijk? Mijn vriendin heeft al jaren een knipperlichtrelatie met haar mr. Big. De liefde van haar leven die haar al keer op keer heeft bedrogen, maar bij wie ze toch uiteindelijk weer terecht komt. Al heeft hij weer het onvergeeflijke ‘iets’ gedaan – nog veel erger dan de vorige keer – ze komt toch steeds weer bij hem terug. Een andere vriendin heeft een goede relatie met haar vriend. Tenminste.. dat dacht ik. Hij heeft haar zelfs ten huwelijk gevraagd. Het enige dingetje is dat hij niet erg goed met haar kind (uit een vorige relatie) op kan schieten. Dat leek me wel iets om uit te werken, verder zat de relatie naar mijn idee heel goed. Totdat ze een keer bont en blauw bij me thuis kwam; bleek dat ze regelmatig met elkaar vechten. Fysiek dus. Een andere vrouw die ik ken kiest enkel mannen uit die haar geestelijk mishandelen. Zo erg dat ze bijna haar hele ‘ik’ is kwijtgeraakt en ze nu eigenlijk alleen op woede en haat kan functioneren.

imagesDe vrouwen in mijn familie schijnen ook onder een ‘liefdesvloek’ te verkeren. Zowel mijn moeder en zus, als mijn tante hebben voor gewelddadige mannen gekozen. Mijn moeder is nu al jaren alleen en mijn zus leek een goede gozer te hebben gevonden, maar die bleek dan weer een drankprobleem te hebben; waarbij hij alle moeilijkheden uit de weg ging door te zuipen en te doen alsof het allemaal aan haar lag. Mijn tante is helaas overleden, na een zwaar leven met mannen te hebben gehad. En ik… tsja. Jullie weten in wat voor situatie ik verkeer. I rest my case.

Maar waar komen die keuzes dan vandaan? Te weinig eigenwaarde? Of een maatschappelijk ideaalbeeld te willen vervullen met iemand waarvan je eigenlijk al weet dat dat niet kan. En waarom zou je ook willen? Je wordt verliefd op iemand zoals diegene is, niet op wie of wat diegene wordt wanneer jij je maatschappelijke extreme partner make-over op de persoon hebt uitgestort. Aan de andere kant heb je natuurlijk nog geen idee welke irritante eigenschappen je nieuwe liefde heeft, omdat je nog in de ‘in love fase’ bent en gelooft dat alles met liefde te overwinnen is of dat er simpelweg geen irritante eigenschappen bestaan, want hij/zij is PERFECT! Of het zijn – natuurlijk weer lekker cliché – daddy-issues. Jawel het meisje kiest een man uit die op haar vader lijkt. Hebben mijn zus en ik even dikke, vette pech. Onze vader had niet genoeg aan één vrouw en wat betreft je echte gevoelens leren uiten – we hebben van beide ouders geleerd dat juist niet te doen. images-3Bovendien komt onze moeder uit een tijd van emancipatie, zat in De-Poel-Van-Alleenstaande-Moeders; don’t need a man/what have you done for me lately? En alle mannen die een ietsiepietsie van het padje afweken, die konden direct aan het gas. Ego. Dus ja wat krijg je dan? Je hele leven hunkeren naar een Disney/Casablanca-met-goed-einde-achtige liefde (laten we eerlijk zijn). Kom je iemand tegen die de prins op het witte paard lijkt te zijn, om vervolgens bij de eerste moeilijkheid de benen te nemen en de man af te schilderen als een geschifte kutsukkel. Wat natuurlijk helemaal niet waar (of niet helemaal ghehe) is, maar dat is wat je gewend bent om te doen. Ego..

Ik had daar een gesprek over met mijn vriendin. Die had een man ontmoet waarmee ze een ontzettend leuke tijd had, heerlijk ontspannen. Hij gaf haar vervolgens een hele liefdesverklaring en haar eerste reactie was: Nee donder op, alsjeblieft zeg! Natuurlijk images-4staat deze reactie in het licht van eerdere slechte relaties, wat heeft gemaakt dat ze angstvallig haar hart bewaakt. Ik vertelde haar dat misschien een manier om uit dat kringetje te breken is het tegenovergestelde te doen van wat je normaal gesproken zou doen. Maar dan moet je weer overnieuw beginnen met jezelf open stellen en je kwetsbaar opstellen, met de kans dat je hart weer finaal gecrushed wordt, kwam van haar kant. En daar moest ik haar ook weer gelijk in geven. Egoooo!

Maar wat als je nou iemand tegen komt, waarbij het helemaal klikt en goed voelt op een heel ander en nieuw level? Je voelt dat dit echt serieus is/wordt. Je bent al bezig een leven op te bouwen met die persoon en de kids. En ineens.. doet hij iets onvergeeflijk, iets ontzettend respectloos en je trapt hem – zonder erover gepraat te hebben – finaal aan de kant. En je hebt gelijk, je staat in je Godsgruwelijke recht; als je dit van hem zou accepteren, dan geef je hem dus toestemming om je als rioolwater te behandelen. Je staat nu dus ook in je Godsgruwelijke recht om hem als een kutsukkel te behandelen zonder dat hij enige verdere input heeft. Met andere woorden; iemand is helemaal goed totdat hij iets verkeerd doet. Dan is hij helemaal puur slecht. EGO EGO EGO!

Als ik aan ego denk, dan denk ik aan een blonde man met perfecte tanden en een arrogante kop. nqcz27eut4yaqMaar het lastige van het ego is dat het niet altijd zo’n duidelijk uiterlijk heeft. Het geeft je een vertekende versie van de werkelijkheid en we hebben het op bepaalde punten in het leven nodig gehad als bescherming. Het heeft ons staande gehouden in donkere tijden, maar het is zo lastig in te schatten wanneer het tijd is dat overlevingsmechanisme weer los te laten. Wanneer je weer wat water bij de wijn moet doen, wanneer je je battles moet eehh.. choosen. Het ego doet namelijk alsof het je BFF is en je eigenlijk in de fik vliegt en dood gaat als je niet naar je allerbeste en enige vriend luistert. Wat is het resultaat daarvan? Je blijft voor de rest van je leven alleen, maarrrr… je hebt wel gelijk mwoeahaha! De ander denkt precies hetzelfde, is te trots om toe te geven en zal nooit een gezamenlijk facebook-account met je kunnen openen. Het is ego tegen ego en je wint allebei, maar verliest daarmee alles. Dus als je die ‘ene echte’ vindt, na alle moeilijkheden van vorige relaties en al de modder waar je allebei doorheen moest worstelen, die ene die het waard is: doe dan een beetje water bij de wijn (niet teveel, hallo zonde van de wijn). Want uiteindelijk… Amor Vincit Omnia.

Collect Call

Lawrence Blair, Lyall Watson en Ken Keyes Jr. Een filmproducent, een antropoloog en bioloog (o.a.) en ontwikkelaar van een zelfhulpsysteem. Behalve dat zij alle drie boeken hebben gepubliceerd, hebben zij nog iets gemeen. Zij schreven alle drie over het verhaal van de Honderdste Aap.

In 1952 gaven onderzoekers Japanse makaken (apen) op het eiland Koshima zoete aardappels, die ze in het zand lieten vallen. De apen vonden de smaak van de zoete aardappels lekker, maar het zand niet. Een vrouwtjesaap ontdekte dat ze de aardappels in een beek kon wassen en leerde dit aan haar moeder. Ook haar vriendinnen leerden het en gaven het door aan hun moeders. Dit werd geleidelijk opgepikt door verschillende apen. Tussen 1952 en 1958 leerden alle jonge apen de zoete aardappels te wassen. Toen gebeurde er iets opzienbarends: In de herfst van 1958, op een morgen toen de zon op kwam, had het aantal apen, die geleerd hadden hun aardappels te wassen, een kritische hoeveelheid bereikt – zogezegd de ‘honderdste’ aap – en op dat moment verspreidde het aangeleerde gedrag zich onmiddellijk over het water heen naar apen op naburige eilanden.

Look deep into nature, and then you will understand everything better | Albert Einstein

Nu heb ik dit verhaal op verschillende websites gelezen. En ik ben natuurlijk tegen gekomen dat dit verhaal niet geheel klopt, volgens de literatuur van Ron Amundson. Volgens Ron was het leren wassen van de aardappels uitvergrotingen van een veel langzamer, veel normaler effect. Hij stelt dat men voorbij ging aan het feit dat minstens 1 “wassende” aap naar een andere populatie zwom en daar ongeveer vier jaar doorbracht.

Aangezien ik nooit van mijn roze wolk af wil stappen – no matter what (kan soms erg irritant zijn, I don’t care), krijg ik de neiging te zeggen dat Ron een stukje magie in de wereld vergald heeft. Het is toch een cool verhaal? Waarom moet je daar nou weer iets 7d96d0f5735d59d466cbb4576b4aa901anders van maken Ron? Misschien is het verhaal niet exact op de manier gegaan zoals men het heeft beschreven. Maar ik moet wel zeggen dat ik dingen heb gezien die wel in dit straatje passen.

Zoals de mode van de jaren 90 – om het even ergens mee te vergelijken. De blokhak kwam in de mode en ik vond ze afschuwelijk! Ik ben al geen modepopje, volg de trends ook niet (tenzij ik het mooi vind natuurlijk). Iedereen liep erop en ik vroeg me werkelijk af waar de wereld heen ging. Tot ik ze na een tijdje toch mooi begon te vinden. Kwam dat doordat ik ze zo vaak zag? Of kwam het doordat ik onbewust toch stiekem een modepopje was? Of kwam het doordat ik aangesloten ben in het collectieve bewustzijn.

Ik ben een fan van tatoeages. Ik heb er zelf twee en zou er nog wel meer willen. Een paar jaar terug had ik ineens het idee dat ik een lemniscaat (een liggende 8) getatoeëerd wilde.  Ik ben altijd gek geweest op dat symbool; het staat voor het oneindige leven, waar ik ook in geloof. En wat denk je? Ik zie ineens iedereen ermee lopen, terwijl ik ze daarvoor nooit zag. Bij niemand.

Het collectieve bewustzijn: “Het geheel van opvattingen en sentimenten die gemeenschappelijk zijn voor een gemiddelde burger van dezelfde samenleving. Beetje droog en wetenschappelijk uitgelegd Wikipedia. Het mag allemaal awakening-of-consciousnessniet te veel kleur hebben, want dan implodeert de wereld ofzo..

NOS is nu ook gestart met goed nieuws: “Het jaar 2016 is bij veel mensen blijven hangen als een jaar met veel slecht nieuws. Wij hebben ons daarom voorgenomen om in 2017 regelmatig te laten zien dat er ook goed nieuws te melden is.”

Hier heb ik nu al meerdere keren over gehad – mijn ‘goed nieuws’ issue – en ja hoor: NOS is ermee begonnen. Als ik daar zo over nadenk, besef ik dat we met z’n allen veel dichter bij elkaar staan dan menig mens denkt. We zijn er – als wereldvolk – namelijk zo goed in te geloven dat we apart zijn van elkaar. En natuurlijk is dat op zekere hoogte ook waar; we zijn individuen met elk een eigen visie en denkwijze. Maar zijn wij als volk niet veel krachtiger als we wat meer in ‘wij’ denken, in plaats van ‘ik en jij’?

We must learn to live together as brothers or perish together as fools | Martin Luther King, Jr.

De dieren hebben dat goed begrepen. Kijk maar naar de vogelvlucht van ganzen. Zij vliegen in formatie van het ene naar het andere continent. Wanneer een gans uit formatie raakt, zorgt een andere gans dat die weer terug komt. Omdat zij instinctief begrijpen dat het de kans op overleving van de hele groep vergroot. Wij hebben daar talloze voorbeelden van gehad. Niet alleen in het dierenrijk, maar ook van ons volk. USA for Africa heeft niet alleen een mooi lied in elkaar gezet, zij hadden een duidelijke boodschap; We are the World. “We must learn to live together as brothers or perish together as fools”- Martin Luther King, Jr.  Door de eeuwen 98f06965c9183de1247e0bb9311d1cfb.jpgheen hebben we de wijsheid gekregen om een harmonieuze wereld te creëren. Wij hebben die wijsheid gekregen van mensen die wij ‘groot’ achten. Hoe komt het dat we vandaag de dag – als wereld – nog steeds niet in harmonie leven?

De problemen in de wereld kunnen nu verholpen zijn door een bewustzijnsverandering. Waarom doen we dat dan niet als volk van de wereld? Zijn we zo masochistisch ingesteld? Of geloven we niet dat het mogelijk is? Wat maakt dat we –  met de wetenschap die wij hebben van alle ellende in de wereld – toch door kunnen gaan met ons leven, zonder daar wezenlijk iets mee te doen?

Mijn punt is dus dit. Als we met z’n allen aangesloten zijn op het collectieve bewustzijn en op die manier invloed op elkaar en op de wereld hebben, laten we dat dan gebruiken om een wereld te visualiseren zonder oorlog, honger en haat. Als we er al mee beginnen dat elke dag te doen, gewoon proberen, durf ik te wedden dat we al een heel eind komen. We hebben veel meer macht en invloed, dan we met z’n allen denken.

Ja tenzij we niet willen groeien natuurlijk. Als we deze wereld vandaag prima vinden, dan hebben we het met z’n allen goed gedaan. Dan zijn we klaar en kun je dit bericht als ‘niet verzonden’ beschouwen.

Hier de berichttitel

Dus ik zit hier aan mijn bureau naar mijn achtertuin te kijken, te wachten op de sneeuw. Ik heb een haat-liefde verhouding met sneeuw. Het gaat gepaard met kou en gladheid en ellende, maar het is toch zo magisch. Wel een beetje laat he. Kom je nu mee Weer, net na de kerst. Kan trouwens wel even duren voordat het gaat sneeuwen, hoorde ik net op de radio. Kan ook niet veel zien door het raam, aangezien het buiten donker is en de lichtregelaar op m’n laptop onklaar is gemaakt toen hij werd ‘gefixt’. Lekker licht hier. Geen klacht hoor, ben dolblij dat hij het doet aangezien hij nog niet is afbetaald.

Mijn bureau staat in de keuken en de radio staat aan in de woonkamer. Ik ben blij verrast dat ik vanaf mijn schrijfplekje de volume kan regelen met de afstandsbediening, yeah ik hoef niet op te staan wanneer de 100.000ste reclame na 2 minuten weer voorbijkomt! Over radio gesproken, ik luisterde vandaag naar de radiozender Sublime fm. In één van mijn 8c4d3aba0b96ec35dceae8265cc8bd1cvorige posts klaagde ik over het feit dat het journaal bijna altijd slecht nieuws laat zien. Tot mijn stomme verbazing hoorde ik op deze radiozender: nieuws van de vooruitgang! “Dat is een nieuwsbulletin met berichten vanuit de hele wereld over innovatie, duurzaamheid en maatschappij. Van de nieuwste ideeën van slimme start-ups tot oplossingen voor klimaatverandering en nieuwe medische ontwikkelingen.” Staat op de website. Mijn geloof in de mensheid is weer een beetje hersteld en – note to self – ik moet beter researchen of – haha – überhaupt researchen (en m’n spelling checken!). Nu luister ik naar radio 10 en wacht op de lekkere ‘avondnummers’. Radio 10 voelt mij, er worden lekkere oldies gedraaid. Jammer van de reclame. Wie ooit heeft verzonnen dat reclame luider dan de liedjes en hysterisch moet zijn, zou veroordeeld moeten worden tot TBS – Tot Bezinning Sleuren met Dwangreclame.

Het sneeuwt nog steeds niet. Niet dat ik het echt kan zien, behalve door de lichtinstallatie van mijn buren aan de overkant. Ik tel 2 lampen buiten en 7 binnen (geen gordijnen – raar). Plus de kerstboom, die al weg zou moeten zijn. Misschien wachten zij ook op de sneeuw, toch nog een ‘echte’ kerst.

headerIk ben op het moment niet mijn beste zelf. Zoals je kunt lezen heb ik totaal geen inspiratie en schrijf ik maar alles wat ik op het moment zie en hoor. Interessant he. Ik heb genoeg topics waar ik over wil bloggen, maar ik kan er op dit moment geen samenhang van maken. Ik wil jullie niet teleurstellen door niets te posten en mezelf door me niet te houden aan mijn voornemen om vaker te posten. Nee, geen voornemen (klotewoord). Het is mijn doel meer te posten. Onderzoek heeft aangetoond dat als je je doelen opschrijft (heb ik gedaan op het whitebord naast m’n bureau), je het materieel maakt waardoor je meer kans hebt je doelen te behalen. Ook geeft je lichaam – wanneer je aan je doelen werkt of ze behaald hebt – het stofje Dopamine af. Of Endorfine. Ze hebben in ieder geval een soortgelijke werking geloof ik. Hier had ik het over met mijn vriendin. Ja die vriendin die naar het buitenland is vertrokken en daar nu woont en werkt. En deze stakker in de steek heeft gelaten. Nee grapje schat, ik hou van je (ze leest dit).

Dat van die doelen werkt echt. Ik woon ruim drie jaar in deze woning en neem me al drie jaar voor om mijn gordijnen netjes om te zomen (zie je wel, voornemens werken niet). Ze zijn nu namelijk omgezoomd met spelden. Ik heb dit als doel opgeschreven en ik doe het ineens. En het geeft ook echt een lekker gevoel. Nu de andere 20 klussen nog.

Nog steeds geen sneeuw. Wel mijn derde sigaret alweer. Ik verveel me dood. Mijn kat ook, no_creativity__no_inspiration_by_shining_hoshi-d30t73ghij loopt de hele tijd miauwend achter me aan. Ik heb al tig keer de deur voor hem open gedaan, want hij is steeds 2 tellen buiten. Snap ik, veel te koud. Maar nu zit hij me aan te staren met een blik van: vermaak mij, dat is jouw taak. Kan ik het helpen dat het zo koud is? Zeg ik ook tegen hem. Maakt hem niks uit. He is staring me down. Ik word een beetje bang van em, hij miauwt niet meer. Hij staart nu alleen maar. Ik denk dat ik hem maar ga vermaken voordat hij me aanvalt.

Ik hoop dat ik jullie de volgende keer wat kan inspireren met een leuke topic. En een betere titel. Had zelfs geen inspiratie voor een titel, dus schreef maar wat het Word-blogbericht-balkje tegen me zei: Typ hier de berichttitel. Ik wens jullie ook inspirerende tijd toe, and to all a good night. En nog geen sneeuw. Wel een lekkere oldie.

Hit the Self-destruct button

Het afgelopen weekend had ik een logeerpartij met mijn beste vriendin. Dat doen we nooit. Ik geloof dat we, in al de jaren dat we met elkaar omgaan, misschien drie keer bij elkaar hebben gelogeerd. Dat is geen onwil om bij elkaar te zijn, we zijn allebei gewoon erg gesteld op ons eigen bed. De reden van deze logeerpartij is dat zij een geweldige baan gaat bekleden in het buitenland. Zij zou bijna vertrekken en wilde iedereen nog even zien voordat ze haar biezen pakt.

Zoals gewoonlijk gaan we aan de drank, roken een jointje en filosoferen we over het leven en in dit geval over de supergrote, superenge-hoe-ga-ik-dit-overleven-in-GODSNAAM stap die ze gaat maken. Ze heeft in haar jonge leven heel wat dingen bereikt, maar veel netjes uitgestippeld en veilig binnen haar comfortzone. Door deze grote stap te zetten, trapt ze zich dus met een noodgang uit die comfortzone. Zij hoopt dat ze daardoor ook de dingen gaat doen die ze normaal laat liggen of niet vol kan houden, zoals yoga doen, meer naar buiten, gezonder eten en op tijd gaan slapen. Meer lezen en leren – eigenlijk allerlei dingen die voor een heleboel mensen zo vanzelfsprekend zijn.

Ik heb er ook echt een handje van om die dingen waarvan ik weet dat ze me helpen zoveel mogelijk te vermijden. Ik saboteer mezelf zo erg door alleen al het feit dat ik rook. Ik blok34bb41fa46437340d66a836471c325e8keer letterlijk mijn eigen levensadem. Waarom? Wanneer ik een heerlijke yoga oefening heb gedaan en daarna nog gemediteerd heb, of weet ik veel.. een boswandeling heb gemaakt, dan steek ik daarna een sigaret op. Waarom? Ik heb van die dagen dat ik geen zin heb in de afwas of stofzuigen. Totdat ik visite krijg. Dan doe ik ineens alles met plezier. En nog fanatiek ook. Dus voor een ander doe ik dat met plezier, maar niet voor mezelf. Zucht.. waarom?

Nog zo’n dingetje. Eens in de, ik geloof, zes maanden geven Deepak Chopra en Oprah Winfrey gratis meditaties weg. Het heet: 21-day Meditation Experience. Je krijgt dus elke dag een nieuwe meditatie en ze hebben altijd een bepaald thema. En op de een of andere manier sluit het thema altijd aan op waar ik op dat moment mee bezig ben. Ik raad ze bij iedereen aan, ik deel ze op Facebook en lul er zoveel over dat mensen volgens mij denken: meid, stik erin! Maar ik haal er zoveel uit voor mezelf, al is het maar het feit dat ik bewuster met mijn leven bezig ben. En ook dat saboteer ik, want in de paar jaar dat ik meedoe is het mij nog nooit gelukt om alle meditaties te doen. Eén keer is het me bijna gelukt, bijna.. behalve de laatste. Het zijn maar 21 dagen, COME ON! En het is niet dat ik geen tijd heb ofzo, maar ik zet mezelf er gewoon niet toe. Maar waarom dan niet? WAAROM?!cake-comic-2-copy

Wanneer ik in mijn leven tegen bepaalde problemen of blokkades stuit en ik ga ermee bezig om die te begrijpen en op te lossen, dan lijkt het wel alsof het universum alles in werking stelt om mij daarbij te helpen. Ik was namelijk bezig met het onderwerp zelfliefde. Ik was daar net misschien twee dagen mee bezig en ik kom artikelen tegen die over zelfliefde gaan, liedjes op de radio, dit gesprek met mijn vriendin. Allerlei duwtjes om mij bij het antwoord te krijgen dat ik zoek. Ik weet dat al die dingen die we niet voor onszelf doen, al die negatieve patronen die we in stand houden gecreëerd zijn door een gebrek aan zelfliefde. Maar waar ontstaat dat? En hoe heeft het zo lang kunnen standhouden? Daar kom je gelijk bij het stukje schaamte, naar mijn idee.large

Je gaat namelijk met gelijkgestemde mensen om. Soort zoekt soort. Waar je mee omgaat daar wordt je mee besmet, toch? Maar na een tijdje begin je te groeien, je begint dingen anders te doen. Je staat al te lang op dezelfde plek, je hoort jezelf steeds dezelfde plannen maken en je bent het zat dat er nooit wat van terecht komt. Maar dan heb je bepaalde mensen om je heen die jouw visie niet bepaald delen. Die mensen willen blijven klagen over dingen die ze best kunnen veranderen, maar op dat moment niet willen. Ze willen in hun comfortzone blijven en ze willen dat jij daar ook blijft. Want zolang jij daar blijft, mogen zij daar ook blijven. In het verleden heb ik mezelf dan ook aangepast, omdat ik me schaamde om te laten zien dat het goed met me ging en dat ik goede stappen zette voor mezelf. HOE BELACHELIJK IS DAT! Dus het komt er eigenlijk op neer dat ik mezelf kleiner heb gemaakt dan ik was, zodat ik in het leven van iemand anders kon passen.

Maar hoe draai je dat om? Hoe doorbreek je dat patroon. In deze dingen heb ik ZO GEEN doorzettingsvermogen. Een week lang eet ik gezond, doe poweryoga en ga op tijd naar bed en dan de komende zes maanden niet meer. Maar het feit dat mijn vriendin, die zo op haar zekerheid gesteld is, deze stap heeft gezet, heeft gemaakt dat ik beter wil voor mezelf. Vandaag ga ik op tijd naar bed. Nee, mijn nichtje blijft slapen. Morgen, ECHT 😉