Footprints in the Sand

Scroll down for English

Ik kijk naar de blauwe lucht en zie verschillende wolkenpartijen voorbij drijven. Het enige dat ik hoor is het ruisen van mijn bloed, afgebroken door het woesj woesj van mijn handen die door het water gaan. Zo dobber ik een tijdje op het heldere water en kan ik doen alsof ik helemaal alleen ben.

Ik ben bewust vroeg op pad gegaan zodat ik deze mooie plek voor mij en mij alleen kon claimen. Dat klinkt egoïstisch en dat is het eigenlijk ook. Andere mensen mogen natuurlijk ook van deze mooie plek genieten. De man die nu voor de derde keer de borstcrawl doet over het gehele meer bijvoorbeeld, de stuk of 12 hardlopers aan de overkant die genoeg longinhoud hebben om allemaal een conversatie met elkaar te hebben wat net niet verstaanbaar is maar op de een of andere manier wel lijkt alsof het naast me gebeurt. De twee mountainbikers die het niet erg vinden om tot in den treure op hetzelfde stuk pad – achter mijn zonplekje – heen en weer te crossen, terwijl er oneindig meer bos beschikbaar is. Ja.. alle mensen mogen hiervan genieten.

Het Meer – Dat Blijkbaar Voor Alle Mensen Is.

Dan maar weer mijn oren onder water en doen alsof ik toch alleen ben, al hou ik dat niet lang vol omdat ik om de 30 seconden denk dat mijn spullen deze keer dan toch echt zijn gejat. Ik kwam hier om op te laden. Niet dat het niet lukt, dit mooie meer midden in het bos is de perfecte plek voor mij om alle gebeurtenissen van de afgelopen weken van me af te laten glijden. Het is een plek die je herinnert aan de dingen die echt belangrijk zijn, niet de spullen die je vergaart maar de manier waarop je jezelf door het leven draagt en hoe je de dingen bekijkt. Doordat ik mijn opleiding aan het afronden ben en me een aantal nieuwe taken op het werk heb toegeëigend, ben ik de afgelopen weken aan het rennen en vliegen geweest. Hoewel ik het ontzettend naar mijn zin heb in de dingen die ik doe (behalve school – dus eigenlijk alleen mijn werk en natuurlijk mijn privéleven), werd ik me er ineens van bewust dat er al een tijd geen balans meer was. Laat staan dat ik nog kan pinpointen waar ik die kwijtraakte.

Wat ik wel weet is dat ik drastisch toe ben aan vakantie. Geen wekker, niet heen en weer vliegen tussen de ambulantjes en de groepen cliënten, geen ziekenhuis- en/of psycholoog bezoeken. Wel lekker thuis en wakker worden door een combi van de vele soorten vogels hier, met een mooie achtergrond-ambiance van de houtzagers. De buurman die achter zijn voordeur staat te wachten tot hij me ziet zodat hij de domste verhalen ever kan vertellen, omdat hij al vanaf 13:00u zijn halve liters opentrekt en zijn vrouw hem en zijn slappe geouwehoer ongelooflijk zat is. Denk dat ik er na twee dagen wel klaar mee ben. Genoeg tijd over om het mooie Drenthe verder te ontdekken.

Hij die de kikker ontdekt, ontdekt het hele leven.. – Bella

Zij die op een scheve voet loopt, zal nooit het rechte pad bewandelen. – Nog een wijze Bella

Ψ

I am looking at the blue sky, watching the different clouds drift by. The rushing of my blood is the only sound i’m hearing, alternated by my hands woosh wooshing through the water. I float like this for a while and I can pretend i’m all alone.

I deliberately hit the road early in the morning so I could claim this place all for myself. That sounds selfish and it actually is. Everybody has a right to enjoy this beautiful spot. That man that’s doing the front crawl across the whole lake for the third time now for example, the about a dozen or so joggers on the other side of the lake, apparently having enough longspace to have conversations with each other that are just out of hearing reach but seem to be happening right beside me. The two moutainbikers that don’t mind riding the same short road – just behind my sunbathing spot – over and over again, whilst there’s a whole forest around us. Yes.. they all have a right to enjoy this place as well…

The Lake – For All the People Apparantly

Well time to go under and pretend that i’m alone again, but I can’t keep that up for too long because every thirty seconds I believe someone really stole my stuff this time. I came here to recharge. Not that i’m not doing that, this forest with the beautiful lake at it’s center is the perfect place to let go of everything that happened the last couple of weeks. It’s a place that reminds you of the things that are most important, not the stuff you collect but the way you carry yourself through this thing called Life. I’ve been completing my study and took on more responsibilities at work, so i’ve been working my butt off. While i’m really enjoying everything (except school – so actually just my job and my private life ofcourse), I suddenly realized the balance had been gone for a while. Let alone knowing where I lost it.

What I do know is that I need a vacation, drastically. No alarm, no working my butt off between ambulantory and group cliënts, no visits to the hospital and/or psychologist. Just my cosy home and waking up to the sound of a variety of birds here, combined with the nice background ambiance of the sawyers. My neighbour who’s waiting behind his frontdoor until he sees me, so he can tell me the dumbest stories ever cause he started drinking at about 1 o’clock in the afternoon and his wife’s had it with his jibber-jabber. I think i’ll be just about done in two days. So enough time left to discover this beautiful area i’m living in.

Crooked feet do not bode for a boring life – Bella

Happy New Now

Het is 1 januari 2022. Dit is het moment om mijn doelen en intenties voor het komende jaar te delen, maar dat ga ik niet doen. Okay eentje dan en dat is serieuzer gaan bloggen, ik bedoel kom op hoe lang roep ik dat nou al? Ja precies al jaren. Ik heb namelijk overwogen om een WordPress abonnement aan te schaffen, maar als ik 1 keer in het half jaar iets post dan is het natuurlijk een beetje zonde om daar geld aan te spenderen. Dus heb ik het plan om mezelf een schop onder mijn hol te geven en meer te schrijven en met mezelf afgesproken dat als dat lukt, ik aan het eind van het jaar het abonnement afsluit. Dat brengt me toch op nog een doel, namelijk elke week wat euro’s wegleggen voor dat abonnement want het is me eindelijk gelukt om op 1 januari met een spaarpotje te beginnen! Mijn God wie ben ik?

Dag 1

Ik was vroeg wakker vandaag en hoe heerlijk is het, die rust, die stilte door iedereen die nog voor pampus ligt. Daar kan ik echt van genieten, alsof alles mogelijk is, de hele wereld voor je openligt. Dat is natuurlijk altijd zo, of elk moment hier en nu moet ik zeggen. Maar op zo’n nieuwjaarsdag is het haast tastbaar. Je weet wel, door de afwezigheid van depressie en angstgevoelens denk ik.

Ik heb een bakkie gemaakt en ben wat blogs gaan lezen hier en ik raakte al wat gedreven, helemaal toen ik de “Het is tijd om te bloggen op beingbelladonna” reminder kreeg. Een reminder die ik van de week had ingesteld, maar compleet was vergeten. Ja… de voortekenen zijn gunstig.

Hierop ben ik begonnen met de nieuwe Yoga With Adriene maand-challenge genaamd “Move”. Voor het eerst in mijn gehele volwassen leven ben ik er op tijd bij, live met mijn kaars brandend zit ik klaar op mijn yogamat om mee te doen met alle andere mensen over de hele wereld. Wat een bijzondere ervaring om te weten dat een grote groep mensen tegelijkertijd met mij klaar zitten en de yogaoefeningen gaan doen. Alleen… niet vandaag. Want vandaag is dag 0 en is enkel een aankondiging. Wat een anticlimax. Maar okay, heb ik er zelf maar een yogaoefening aan vast geplakt.

Ik heb mijn haar gedaan, een hartige brunch in elkaar geflanst om alle suikers van de afgelopen weken te neutraliseren (as if), heb gejournald. Wat een afschuwelijk woord, het spijt me… zal het nooit meer gebruiken. Heb mijn doelen opgeschreven zonder tijdsbestek en al helemaal niet SMART omdat we – en nu kom ik dan eindelijk bij mijn punt – bijna constant in een tijd leven die helemaal niet echt is. Ik hoor je denken “oh weer zo één die komt met dat zweverige “tijd bestaat niet” gezemel.” En ja inderdaad, daar heb je dan helemaal gelijk in, want wat wij mensen doen is bijna onafgebroken bezig zijn met het verleden of de toekomst. Zelden zijn wij in het hier en nu, de plek waar alles mogelijk is en alles gebeurt. Denk je van niet?

Ik ben yoga aan het doen en ondertussen aan het bedenken wat ik daarna ga doen, wat ik moet eten straks, hoe laat mijn zus naar het bos wil en of ik dan nog wel tijd heb om mijn haar te doen. En als ik dan toch bezig ben, laat ik de rest van het jaar ook maar invullen dan. En wanneer ik vanavond op bed lig en bijna in slaap val, plopt een gebeurtenis van 10 jaar geleden in mijn hoofd, waarbij ik tegen een caissière “jij ook” zeg op haar “tot ziens”. Herkenbaar? Jawel hè.  Een derde voornemen dan, oefenen met in het hier en nu leven.

Heb ook nog gewandeld.

Dag 2

Is ietsjes minder bubbly dan gisteren, maar het is niet erg hoor echt niet. Opnieuw zit ik klaar om met alle anderen op de wereld yoga te doen, nu ook echt. Alleen ging ik gister in mijn enthousiasme – doordat ik me nog nooit zo goed en positief heb gevoeld op 1 januari, in mijn gehele volwassen leven – een beetje overboard met yoga waardoor ik nu MEGA spierpijn heb. Maakt niks uit geeft niet, we gaan dit gewoon doen. We hebben het gedaan met moeite en veel ademen. Enthousiasme keert ietsjes meer terug. 20220102_105157Vervolgens kom ik beneden en kijk naar alle kerstpullen die me erg onrustig maken, maar het idee alles op te moeten ruimen doet mijn bublliness weer wat dalen. Gek genoeg ben ik voordat ik het zelf doorheb al bezig en heb ik blasfemisch mijn kerstboom opgeruimd. Sorry Jezus. Alles staat weer op zijn plek en jawel… daar is mijn bubblyness alweer. Als ik dit kan volhouden, dan ben ik binnen no time een heel ander mens. Een mens dat haar leven in haar hand heeft en gewoon dingen voor elkaar krijgt!

Nog maar 363 dagen te gaan…

It’s the first of January. This is the moment for sharing my resolutions and goals for the coming year, but I’m not gonna do that. Okay maybe one and that’s to get serious with this blogging. I mean come on, how long have I been saying this? That’s right, for years. The reason I think I will do it now is because I’ve considered taking a WordPress subscription, but if I’m publishing a blog only once every six months it’s not worth paying for. So, my plan is to kick myself up the doodah and write a lot more and if I can (more like do) I will subscribe at the end of the year. Which brings me to my second goal, that is to put away some money every week for the subscription because I finally managed to start saving on the first of January! My God who am I?

Day 1

I woke up early today and I love this, the quiet, the stillness because everyone is still passed out. I can really enjoy it, as if everything is possible, the whole world is my oyster. Of course every moment is like this, every here and now. But on the first of January its almost palpable. You know, because of the absence of depression and anxiety, I think.

I made myself some coffee, read some blogs here and by doing this a sort of drive started to build up. I got really driven when the “It’s time to blog on beingbelladonna” reminder popped up. A reminder I set last week and totally had forgotten about. Ah yes… the stars are aligned.

The one with the finger.

Next, I started the new Yoga With Adriene month challenge named “Move”. For the first time in my whole adult life, I was on time, live with my candle lit I’m readily seated in my yogamat to join all the other people around the world. What an extraordinary experience knowing that a large group of people are simultaneously breathing and waiting to do the yogapractice. Only… not today. Because today is day 0 and just an announcement. What a dramatic turn of events… That’s okay, I just did my own freestyle yogapractice.

I did my hair, made myself a savory brunch to neutralize all the consumed sugars of the past few weeks (as if), I journaled. God I hate that word, I’m sorry… I’ll never use it again. I wrote down my goals without a timeline because we – and now I’m finally getting to my point – almost constantly live in a time that’s not real at all. I can hear you think “oh there’s another one of those “time doesn’t exist” hippy persons. And you’re totally right, because what we people do is (almost continuously) keep ourselves busy with the future or the past. Seldom we are in the here and now, the place where everything is happening. Don’t you think?

I’m doing my yogapractice and meantime thinking about what I’m doing afterwards, what I should eat later, what time my sister wants to go to the forest and if I’ll have the time to do my hair. While I’m here, might as well fill in the rest of the year. And tonight, when I’m in my bed almost asleep, something that happened ten years ago will pop up in my head where I told a cashier “You too” to her “goodbye”. Relatable? I think so.

Alright a third resolution, practice living in the here and now.

Also did a nature walk.
And take a look at this littly guy greeting my practice 🙂

Day 2

Little bit less bubbly than I was yesterday, but it’s okay alright. Once more I’m on my mat, ready to do this practice with all the people in the world, for real now. Only being my bubbly self yesterday, I went a little overboard with my freestyle practice and now my muscles are ACHING. That’s okay alright, we’re gonna do this. We did it with great difficulty and lots of breathing. Bubbliness is coming back a bit. Next, I’m 20220102_105233downstairs watching all the Christmas stuff that’s making me uneasy, but the thought of having to put away everything is making my bubbliness fade a bit. Funny thing though before I realized, I was doing it and blasphemously broke down my Christmas tree. Sorry Jesus. Everything is back where it belongs and yes… there’s my bubbliness again. If I can hold on to this, I will be a different person in no time. A person that has control over her life and get things done!

Only 363 more days to go…

Bubblicious

Max von Beck – Unsplash

Dan toch nog maar even een berichtje. Ik heb er lang over getwijfeld want ik zit in een vreemde bubbel waar ik geen woorden aan weet te geven. We leven ook in een bizarre tijd en als ik eraan denk, dan kan ik niet geloven dat het al twee jaar duurt. Ik hoef het ook niet uit te leggen, je weet natuurlijk waar ik het over heb.

Ik wilde toch nog even iets plaatsen voor het nieuwe jaar in gaat, even danken voor wat mij gebracht is het afgelopen jaar. Voortdurende transformatie. Steeds als ik denk een punt te hebben bereikt, opent er een heel nieuwe dimensie. Vandaar ook die vreemde bubbel waar ik alleen af en toe even uit stap, om te kijken of mijn social skills er nog zijn en om te laten zien dat ik nog leef. Om dan te ontdekken dat al ‘mijn’ mensen in zo’n zelfde bubbel leven. Voortdurende transformatie, reflectie, loslaten, omarmen en weer vooruit. Is dat niet de cyclus van het leven?

De ellende in de wereld bereikt mijn bubbel gelukkig niet, maar maakt dat ik regelmatig stil kan staan en aan diegenen kan denken die de ellende wel ervaren en ik wens hen liefde.

Hier zit ik aan tafel met mijn kaarsjes en kerstboom aan, genietend van mijn bubbel, dankbaar dat ik zometeen gezond en wel het nieuwe jaar in mag stappen, sterker dan ik ooit ben geweest. Met mijn kleine maar heel fijne Soul Tribe en geweldige natuur om me heen. Dankbaar dat ik hier mag zijn.

Ik wens een ieder hele mooie dagen en ook een heel gezond en liefdevol 2022 toe. Merry Christmas! En vooral…

Moge je vreugde kennen.

Jessica Delp – Unsplash

Just a little message. I wasn’t sure I wanted to write something because I’m in this weird bubble, of which I do not have the words to describe. It’s a bizarre era we are living in and when I think about it, I can’t believe it’s already been going on for two years now. I don’t have to explain, you know exactly what I’m talking about.

Still, I wanted to post a quickie before this year is over, just to give thanks for what this year has brought me. Endless transformation. Just when I think I’ve reached a point, a whole new dimension opens itself to me. That explains this weird bubble I’m in and I’m only stepping out to see if I still have social skills and to let people know I’m alive. Just to discover that all of ‘my’ people are living in a similar bubble. Endless transformation, reflection, release, embrace and stepping forward again. Isn’t that the cycle of life?

None of the troubles in the world have reached my bubble thankfully, it makes me able to think about all the people who are experiencing those troubles and I wish them love.

Here I’m sitting at my table with my candles and Christmas tree lit, enjoying my bubble, thankful for being healthy and stepping into the new year stronger than ever. With a small but kickass Soul Tribe, surrounded by beautiful nature. Thankful that I am here.

I wish everyone beautiful holidays and a healthy and loving 2022. Merry Christmas! And above all…

May you know joy.

ς

Hot Girl Su… Fall

English version below

Image by Unsplash

Een week of drie geleden werd ik wakker met een gevoel dat iets is verschoven. Ik ga mijn bed uit, naar beneden om een kopje koffie te doen in de keuken. Ik vind het heerlijk m’n kopje koffie in de keuken of de voortuin te doen, aangezien de ochtendzon daarop straalt. Terwijl ik op de Senseo wacht, sta ik uit het raam te kijken en ineens begrijp ik wat de verschuiving is. De stand van de zon is anders en er hangt een verknispering in de lucht: het is herfst. Natuurlijk destijds nog lang niet officieel, maar met de klimaatveranderingen begint de zomer een stuk eerder in het jaar en is het logisch dat de herfst al voelbaar is. Als ik het later tegen een collega zeg terwijl de zon ons verblind, verklaart ie me voor gek. Snap ik wel. Maar ik voel het in mijn botten, een licht weemoedig gevoel van dingen die weg gaan, veranderen en nooit meer hetzelfde zijn. De volgende avond trek ik dan ook de herfstdeken uit de kast, aangezien ik al half verkleumd wakker werd met alleen de zomerdeken. Maar ik weet het, ik ben te voorbarig aangezien we de afgelopen weken nog best goed #hotgirlsummer konden zijn en de herfstdeken weer aan het voeteneind van het bed ligt.

Normaal gesproken doe ik niet, ik heb er een hekel aan en wil niet mee met de rage maar het is nu eenmaal een realiteit in mijn leven: Back to School. Na een pitstop van een jaar ga ik dan nu het laatste jaar van mijn opleiding in. Het feest is dan echt vorige week begonnen – de introductiedag zou eigenlijk de eerste lesdag moeten zijn, maar werd nog een week opgeschoven, ik kon me dus nog mentaal voorbereiden. Wel keek ik best uit naar de introductiedag die een week van tevoren gegeven werd. En daar begint het gesodemieter al. Na een heel jaar in mijn schoolagenda, rooster en andere inlogvelden te kunnen – zonder dat ik dat nodig had – ben ik er één dag voor de introductie meedogenloos uit gekickt. Vervolgens hang ik 20 minuten aan de telefoon met nog maar één wachtende voor mij en de 5 minuten erna als eerstvolgende aan de beurt, om erachter te komen dat de ICT-helpdesk mij niet verder kan helpen, aangezien ik succesvol ben uitgeschreven. Wat fijn. Maakt niet uit geeft niet, morgen gewoon erheen en we (school en ik) lossen het wel op. Na het tanden poetsen duik ik lekker vroeg m’n bed in zodat ik fris, fruitig en enthousiast aanwezig kan zijn, om vervolgens wakker te liggen van acute kiespijn. Fantastisch. Geen idee waar het ineens vandaan komt, ik had namelijk helemaal nergens last van. Maakt niet uit geeft niet, ik pomp er twee Ibuprofen in en bel morgenochtend wel naar de tandarts. De pillen werken, de pijn zakt weg en kwam de volgende ochtend niet terug, het voelde alleen een beetje strak. Na mijn ochtendkoffie ontdek ik dan waarom het zo strak voelt: ik heb er een kin bij gekregen. Wat een heerlijke start van het nieuwe schooljaar! Maar niet getreurd, de tandartsassistente vond het niet nodig om vandaag te komen – ook niet nadat ik zei dat het toch best wel goed te zien was in mijn gezicht en het leek alsof ik geen ondergebit meer had. Ze maakte wel voor de zekerheid een afspraak voor de volgende dag, maar ging er eigenlijk al vanuit dat het niet nodig was. Gelukkig was de zwelling al een stuk minder tegen de tijd dat ik naar school ging. Als ik niks zeg en mijn face in de poker houd, dan valt het niet op.

De aanloop naar de introductiedag gaat gepaard met veel enthousiasme – dat ik overigens over een maand vast weer kwijt ben – en de drang om kantoorartikelen aan te schaffen die ik natuurlijk absoluut niet nodig heb. Maar omdat de rits van mijn veel te kleine en onpraktische maar superleuke etui een beetje hapert, geef ik mezelf toestemming om bij de Action te kijken voor een andere. Natuurlijk is er alleen iets leuks bij wanneer ik voor iets heel anders kom, vandaag dus niet. Gelukkig had ik nog tijd voordat de echte lessen beginnen, dus kon ik nog een klein onnodig dingetje tas van € 40,- aanschaffen om het begin van het laatste schooljaar te vieren en mijn enthousiasme eventueel nog wat uit te smeren. De dag na de introductie is de zwelling nog meer gezakt en ik bel opgelucht om de afspraak te annuleren. En dan is het nu ineens wel ernst en moet ik toch maar komen om een foto te laten maken. Shit. Ik wilde nog stoer doen en volhouden dat het niet nodig was, maar meteen daarop volgde een doemscenario waarbij er in mijn kaakbot gesneden en geboord zou worden omdat ik anders dood zou gaan aan sepsis. Dan maar weer heen naar die klote tandarts en ja hoor, ik krijg een wortelkanaalbehandeling. Wat de shit. De napijn ervan is ongelooflijk buiten proportie, dus natuurlijk is er iets niet goed gegaan. Ik had naar mezelf moeten luisteren want de zwelling zakte en de pijn was weg dus deze hele behandeling was enkel nodig om geld in het laadje te krijgen. Verteller: er is feitelijk niets mis gegaan, Bella moest gewoon even geduld hebben. Terwijl ik dit schrijf is het zondag, de afgelopen dagen zijn voorbij gegaan in een roes van teveel Ibuprofen maar vandaag ben ik – nuchter – zo goed als pijn vrij.

En met het afscheid moeten nemen van – een deel van – mijn kies, is de herfst nu dan toch echt aangebroken. De hersftdeken ligt nu ook geheel op mijn bed, zomer ligt in de kast tot het moment dat de verknispering omgeslagen is tot ik-ben-10cm-gekrompen-ijskou. Welkom herfst. Welkom weemoedigheid, mooie kleuren, heerlijke geuren, verlating en nooit-meer-terugkomendheid. Welkom aankomende winterdepressie en dekentjes, warme choco, haken en dichte sloffen.

En kaarsjes en magie…

Image by Unsplash

About three weeks ago, I woke up with a feeling that something had changed. I get out of bed and go downstairs to make a cup of coffee. I love to have my coffee in the kitchen or the front-yard because that’s where the morning sun shines. While I’m waiting for the coffee, I’m staring out my window and suddenly I know what changed. The sun’s position is different and there is a crispness in the air; it’s fall. Of course at that time it would take a while before it officially would be fall, but due to climate changes the summer starts much earlier in the year so it’s not weird that I could feel the fall already. When I told my colleague later on while blinded by the sun, he said I was crazy. I get it. But I could feel it in my bones, a slight melancholic feeling of things changing, leaving and never being the same again. So the next morning I pull out the fall blanket, because I was already starting to freeze with only summer. I know, I spoke too soon because we could still be #hotgirlsummer for the past couple of weeks. So the fall blanket now lies in wait on the end of the bed.

Normally I don’t partake, I hate it and don’t participate in any rage but the fact is it’s a reality in my life: Back to School. After a yearlong pitstop I’m finishing the last year of my studies. The party then officially started last week – the introduction day was supposed to be the first day of school, but was postponed for a week – so I had some time to mentally prepare. I was actually looking forward to introduction day, but I was – of course – too excited because trouble started the day before I even entered my school. For a whole year – without needing it – I could use my school calendar, see my empty schedule and essentially logon to the whole digital school platform until.. the Day before the Day of the Introduction, when I was mercilessly kicked out. So the next half hour I spend calling the school helpdesk – 20 minutes spend on “please stay one the line, you’re the next caller” and 10 minutes on “please stay on the line, thank you for your patience.. you’re the first caller! Only to find out that the helpdesk can’t help me because I was successfully unsubscribed. How nice. That’s okay no problem, I just go to school tomorrow and we’ll (school and I ) figure this out. After brushing my teeth I go to bed early – to start the next day fresh, fruity and enthusiastic – only to lie awake because of a slam-your-face-into-the-wall-toothache. Fantastically great this is. Don’t know why this started all of the sudden, I was fine. That’s okay no problem, I down two Ibuprofen and I’ll call my dentist in the morning. The pills work, the pain fades and doesn’t return the next morning. Only my face felt a little tight.. After my morning coffee I discover why: I had created a second chin overnight. What a lovely way to start the schoolyear. That’s okay no problem, is what the dental assistant also thought because she told me I didn’t need to come in that day. Not even after I told her you could really see a swelling in my face and it looked like I had dentures that were missing. She made an appointment for the next day “just to be sure”, but she was convinced it wasn’t necessary. By the time I went to school, the swelling was already halfway gone. If I don’t talk and keep my pokerface, nobody will notice.

The days before the Introduction Day were companied by a lot of enthusiasm – which I’ll certainly lose one month in – and the urge to buy office supplies which I definitely don’t need. But I give myself permission to buy a pencil case, because the one I have is cute but way too small. Plus the zipper is not willing. Of course there are only great ones when I come for something else, today there’s nothing cute to find. Luckily I still had some time before classes actually started, so I could still buy something small and unnecessary a bag for € 40,- to celebrate my final schoolyear and maybe prolong my enthusiasm.
The Day after the Introduction the swelling was almost gone so I call – relieved – to cancel my appointment. But all of the sudden it’s serious and “maybe I should come in to let it get checked”. Damn. First I wanted to act tough and insist it wasn’t necessary, but immediately I had a dooming vision of a dental surgeon needing to cut and drill in my jawbone to prevent me from dying of scepsis. So I went to that damn dentist and whaddayaknow? I needed a root canal treatment. What the shit. The pain afterwards was unbelievably disproportionate, so of course something went wrong. I should’ve listened to my gut because the swelling had already faded and the pain was gone. This treatment was only to get me to give them money. Narrator: there was in fact nothing wrong, Bella just needed to be patient. I’m writing this the next Sunday and the previous days went by in a daze of too much Ibuprofen but now I’m – sober – as good as pain free.

And with saying goodbye to – part of my – tooth, fall has officially entered the land. My bed is now fully covered with fall blanket, summer is now waiting to join fall when the crispness is replaced by blanket-can-be-a-fashion-item-icecoldness. Welcome fall. Welcome melancholy, beautiful buoyant colors, delicious smells, abandonment and never-to-return-againness. Welcome upcoming winter depression and blankies, hot cocoa, crocheting and fuzzy slippers.

And candles and magic…

The White Brick Road

English version below

Image by Unsplash

De Zestiende


Paint it Black

Het idee is in mijn hoofd geplant. Ik voel al een tijdje dat mijn woonkamer moet veranderen. Het probleem is echter dat ik niet echt weet waarin/waarheen/in wat. Afgezien van één muur in taupe op lambrisering of – is het lambrisering als het tot het plafond is? – een laminaatmuur, zijn de andere muren wit. Witte tafels, off-witte gordijnen en een sort off wit nachtkastje-omgedoopt-tot-tv-kastje. Dat is veel wit. Heb ik wel weer een grijze bank en een grijs/taupe vloer en wat koloniale elementen. Niet lelijk, maar nogal basic dus ik dacht eraan om de laminaatmuur donkergroen te verven á la in de mode nu. Probleem is dat ik felle kleuren best wel snel zat ben, maar er dan mee moet leven omdat ik de komende drie tot vijf jaar niet nog een keer ga verven. En toen plopte het ineens in mijn hoofd: mat zwart. Niet de laminaatmuur, maar wel de ook nog witte radiator. In combinatie met de houten plankjes aan de muur en de lijst van een grote spiegel. Voordat ik me daaraan ga wagen echter, zal ik eerst… dum dum duuuuuum mijn Plafond Witten.

De Zeventiende

Ben ik langzaam aan het doodgaan?

Na het werk ga ik boodschappen doen. Niet mijn meest favoriete ding om te doen aangezien ik voor de zoveelste keer in de ik-weet-niet-wat-ik-alweer-moet-eten-fase verkeer. Ook ben ik in een serieuze vitamine b-12 tekort beland en/of ijzer en/of D en/of magnesium, waardoor het lijkt alsof mijn lichaam in kiemrust is beland en ik – waar ik ook ben – ter plekke kan slapen. Daarnaast denk ik dat mijn hersens uit mijn oren gelopen zijn. Terwijl ik uit de sluimerstand kom omdat ik moet afrekenen, bedenk ik me dat het misschien beter is om nu niet door te gaan om verf te halen, zodat ik morgen op mijn vrije dag niet vroeg kan beginnen met dum dum duuuuum: Het Witten van het Plafond. Maar ik wil wél vroeg beginnen en wat voor kwaad kan het nou om een emmer verf te halen? Met die gedachte slaapwandel ik naar de Action en ga met half goede moed naar de emmer op zoek. Die zo mega veel erg zwaarder was dan ik ooit – in mijn hersenloze roes –  had kunnen bedenken. Maakt niet uit geen probleem, op dit punt vraag ik me af of ik überhaupt nog een lichaam heb want ik voel het niet meer. Ook voel ik niet hoe de emmer uit mijn handen slipt, buiten op de parkeerplaats (onderweg naar mijn fiets, niet naar de auto die ik niet heb) en de stoep mooi Ral 9010 kleurt. Gelukkig was ik te moe voor een instorting, dus heb ik mezelf en de emmer minus een kwart verf naar huis gesleept.

Voeg de krantenkoppen gerust toe aan de gehele verfervaring, hierna genoemd: het Verfincident.

De Achttiende

Zal ik nog de moeite nemen?

Vandaag gaat het dan gebeuren. Helaas werken de vitaminen die ik gister extra heb geslikt nog niet dus na mijn derde kop koffie en vierde, kan ik het niet meer uitstellen en zal ik er toch echt aan moeten beginnen. Met het idee dat een goede voorbereiding het halve werk is, begin ik fanatiek alles af te plakken en al mijn meubels naar de keuken te verplaatsen zodat ik het Witten. Van. Het. Plafond. uit kan stellen… En met goede reden, want ik ben nog geen twee tellen begonnen en mijn schouders en bovenarmen schreeuwen dat ik onmiddellijk moet stoppen, iemand heeft een mes in mijn nek gestoken, ik zag nét nog waar ik gebleven was en nu niet meer en het zweet loopt in mijn ogen waardoor ik helemaal niet meer zie waar ik was. Als gevolg ram ik mezelf erdoorheen en zorg dat ik in ieder geval het gevoel heb overal geweest te zijn. Wat natuurlijk absoluut niet het geval is, wanneer ik de volgende dag mijn werk bekijk.

De Negentiende

Ik noem dit stuk: De Piano

Ik kijk naar het werk dat ik verricht heb en zie dat het niet goed was, ik zie hoe dramatisch ik tekeer ben gegaan. Op steeds dezelfde plekken. Voordeel is nu wel dat ik de ellendige doop van Het Plafond Witten heb gehad en het nog steeds verrot shitwerk is, maar ik nu in de ik-geef-geen-ene-fuck-meer-hoe-ik-het-doe-vibe ben wat maakt dat ik een stuk ontspannener te werk ga. Mentaal gezien dan. Maar natuurlijk is na twee lagen plafond en twee lagen één muur, mijn verf op. Als ik die ene kwart nog had gehad, dan ik nu nog een halve muur kunnen doen, bedenk ik weemoedig. Als ik niet in kiemslaap was, had ik me kunnen bedenken dat één spuitbus natuurlijk niet genoeg was voor de hele radiator. Laat staan een fatsoenlijke helft. Maar door mijn hernieuwde vibe na de ellendige ellendedoping, vind ik het niet erg dat ik een bijna half-mat-zwarte kachel heb, plus één plank. En een spiegellijst. Ik kan met trots zeggen dat ik op de helft ben en nu een welverdiende rust mag nemen en waarschijnlijk in het voorjaar weer wakker word.

§


Image by Unsplash

The Sixteenth

Paint it Black

The idea has taken it’s form. I have to change my living room, it’s been bothering me for a while now. But the problem is that I don’t know into what/where/who. With the exception of one taupe panel wall, all the other walls are white. White tables, off-white curtains and a sort off white nightstand-transformed-into-TV-cabinet. That’s a lot of white. On the other hand, I do have a gray couch and a gray/taupe floor and some colonial elements. Its not ugly but pretty basic, so I thought about turning the panel wall dark green á la in style these days. Problem is that I grow sick of prominent colors pretty fast, but will be forced to live with it because the next time I’m going to paint will be no sooner than three to five years. And suddenly I saw: matt black. Not the panel wall, but the also white heater. Along with some wooden shelves and the mirror frame. BUT before I start all that, I first will have to… dum dum duuuuum: White the Ceiling.

The Seventeenth

Am I slowly dying?

After work I go grocery shopping. Because I’m yet again in the what-do-I-have-to-eat-now-vibe, it’s currently not my favorite thing to do. Also, I’m in a serious shortage of vitamin b-12 and/or iron and/or D and/or magnesium which make it seem that my body slipped into hibernation and I can sleep where I stand, anytime, anywhere. And I think my brain came out of my ears. While I’m coming out of my hibernation feature mode to pay for my groceries, I start to wonder if it’s a good idea to also get the paint today, so tomorrow on my day off I cannot start early with…dum dum duuuum: Whitening the Ceiling. But I do want to start early and what’s the harm in getting a bucket of paint? With that in mind, I sleepwalk to the other store and – a bit less enthusiastic as one would be when healthy – go look for the bucket. The bucket that is very mega much more heavy that I ever – in my brainless daze – could’ve imagined. That’s okay no problem, at this point I’m not sure I even have a body so I’m not feeling it anyway. I’m also not feeling the bucket slip from my hands outside on the parking lot (walking towards my bike, not the car I do not own) beautifully painting the sidewalk Pure White Ral 9010. Luckily I was too tired to have a mental breakdown, so I dragged myself and the bucket of paint (minus a quarter) home.

The Bucket of Paint Incident

The Eighteenth

Should I even bother?

Today will be the day… Unfortunately the vitamins I took extra yesterday haven’t taken effect yet so after my third cup of coffee and fourth, I cannot postpone again and really have to start. With good preparation is half the work in mind, I fanatically tape everything and move all my furniture into the kitchen so I can postpone the Whiting of the Ceiling a little bit more. And with good reason, because 30 seconds in Whiting the Ceiling my shoulders and upper arms are already screaming to please stop immediately, someone shoved a knife in my neck, I just saw where I was a moment ago but turn around and my focal point is sucked up in all Pure White, sweat is dripping in my eyes so don’t even bother to see where you were Bella. I just battled myself through the rest of the Ceiling and made sure I at least had the feeling that I covered everything. Which of course is not the case when I check my work the next day.

The Nineteenth

I shall call this piece: The Piano

I look at the work I had done and I saw that it was not good, I can see how I battled dramatically. On the same spots. Upside is that I can put the terrible baptism of Whitening of the Ceiling behind me and although it still is a miserable shitty thing to have to do, I now find myself in the I-don’t-give-a-fuck-how-I-do-it-anymore-vibe which makes the whole shitty job a lot more relaxing to do. Mentally that is. But after two layers Ceiling and two layers one wall minus a quarter of paint, my bucket is empty. In more ways than one. Also if I hadn’t been hibernating, I could have known that one can of spray paint does not make matt black a whole heater. Much less a decent half. But in my renewed idgaf vibe after the horrid horrible baptism, I didn’t care that I have an almost decent half matt black heater, plus one shelf. And the mirror frame. I can proudly say that I’m halfway there and give myself a much deserved break and maybe wake up again in the spring.

ψ

One Woman Show

English version below

photo-1512064275189-98e71acc1eae
Image: Unsplash

Omdat ik het vrijgezellenbestaan weer ben ingestapt, leek het mij leuk om blogs te lezen over medevrijgezellinnen, gewoon om mijn regelmatig terugkerende habitat te vergelijken met dat van anderen. Eigenlijk ging ik op zoek naar iets meer specifiek; een single persoon die een beetje filosofeert over het leven en daarbij veel humor en sarcasme gebruikt.

“For certain, you have to be lost to find a place as can’t be found. Elseways, everyone would know where it was.”

―Hector Barbossa

 Ik weet niet of er een geheime studie bestaat voor de zoekterm(en) die je hiervoor moet gebruiken en waar je je kunt aanmelden. Of misschien bestaat er een geheim stukje internet waar deze zeldzame mensen wonen en om daar binnen te komen moet je eerst weten waar het is en de code om binnen te komen is een willekeurig grappige en sarcastische anekdote die je tot denken aanzet. Deze anekdote offer je aan de Humoristisch Filosoferende Sarcasme-God en als Hij is vermaakt, dan mag je binnentreden.
Wat ik wel aan humor en sarcasme kan vinden, heeft voor het laatst in 2014 geschreven. Was dat het laatste jaar der humor en sarcasme? En oh ja, een stukje filosofie? Zijn ze daar gestorven? Die ga ik dus niet lezen, zit ik er net helemaal in, heb ik de persoon achter de verhalen leren kennen en dan breekt de laatste post van 2014 aan. Ik ben een emotional cutter, maar niet op deze manier.
Wat ik hiernaast kan vinden? Achtennegentig redenen om je vrijgezelle gestaan op te geven, dus in plaats van wat leuke, grappige en herkenbare kiekjes in het dagelijks vrijgezelle leven, krijg je een uitgebreide studie over waarom jij niet in staat bent een man aan te trekken. Ligt het misschien aan je wardrobe? 5 tips om jezelf compleet te veranderen zodat een man je wél aantrekkelijk vindt. Drieëntwintig lipgloss kleuren die drieëntwintig verschillende karakters van een man aantrekken. Is het je sexappeal? Je straalt te weinig waardoor je niet opvalt, je straalt teveel en bent daardoor te intimiderend.. en ga zo maar door.
Ok ik ben misschien iets te specifiek in mijn zoektocht en het helpt niet dat dit soort artikelen je het idee geven dat vrijgezel zijn Hoofdzonde N° 8 is. En dat begrijp ik wel. Helemaal als je de leeftijd bereikt waarin je medeleeftijdgenoot óf getrouwd is, óf samenwoont, óf een combinatie van de twee is met een kind en/of nieuw huisdier erbij. Mocht je niet in deze categorie vallen, dan ben je alleenstaande ouder óf je bent de eeuwige bachelorette met een Sex-and-the-City-achtig bestaan. Als je niet bij één van die categorieën hoort dan is er geen hokje meer over en val je buiten de mazen van het Levensnet, terwijl de mensen in het net het leven prima lijken te handelen. Hierdoor ga je gauw denken dat je iets heel erg verkeerd doet. Je gaat twijfelen aan je eigen kunnen, je gaat denken dat je de skills van dit leven niet in de hand hebt. Tenminste.. dat doe ik wel. Ik bedoel, als Bridget Jones het wel lukt en mij niet… dan moet er wel iets heel erg mis zijn. En dat idee gaat gepaard met het feit dat je weer alleen bent met kerst, dat je alleen dingen moet ondernemen of anders nergens komt. Dat de kans om een gezin te stichten steeds kleiner wordt en heel je straat je met de neus op die feiten drukt, want het zijn natuurlijk allemaal gezinnen met kinderen (wat niet helemaal waar is, maar de bal is nu al aan het rollen). Alle recepten die je kunt vinden op internet zijn gebaseerd op twee of meer eters en er bestaat geen radioreclame voor single mensen, behalve als het een datingsite betreft. En met dating bedoel ik seks, want ze hebben het dan natuurlijk over Tinder. Dus single en/of kindloos zijn is blijkbaar een Doodzonde?
Ik heb dit met mensen in mijn omgeving, met verschillende leeftijden en achtergronden besproken en weet je wat me opvalt? Degenen die in een relatie zitten, klagen zoveel over hun partner/situatie dat ik me serieus afvraag wat ze er überhaupt nog doen. Het standaard-cliché-antwoord dat je krijgt is: “wees maar blij dat je vrijgezel bent, want…”. En dan komt er een hele waslijst aan redenen waarom mijn vrijgezelle bestaan zo geweldig is. Hiernaast wordt je aangekeken met een mengeling van wantrouwen en jaloezie als je zegt dat je – ook nog eens –  geen kinderen hebt. In enkele gevallen zie je nog een tikkeltje meelij. Ik weet niet welke erger is. Dat lieg ik, het is de melij.

Ik ben hier een paar dagen over aan het mijmeren en ik kom een filmpje tegen op Instagram van Mike Dooley, schrijver en maker van Notes from the Universe; allerlei feelgood en filosofische berichtjes van het Universum. Als je spirituele verlichting in je leven nodig hebt, neem dat even een kijkje bij TUT – The Universe Talks. In het Insta-filmpje geeft hij antwoord op een vraag van een vrouw in de 50. Zij had graag kinderen gewild maar wilde dit niet doen zonder getrouwd te zijn. Zij is dus nooit getrouwd en is bang dat die kans – samen met de kinderwens – nu voorbij is. Zij noemde een aantal dingen die voor mij heel herkenbaar zijn, vooral het stukje ‘kans voorbij’ en hoe houdt ze de hoop voor het hebben van een relatie en een eigen gezin stichten?
Hij begon te vertellen over de druk vanuit de maatschappij dat het een doel is getrouwd te moeten zijn en kinderen te hebben. Daarna vertelt hij dat hij ‘pas’ op zijn 50ste is getrouwd en toen hij 53 was, zijn eerste kind kreeg. Ook vertelt hij dat hij zielsgelukkig is in zijn huwelijk en met zijn gezin, maar dat hij dat misschien niet had kunnen zeggen als hij pakweg een jaar of 10 jaar eerder was getrouwd. De dingen die zij heeft ervaren als single vrouw, de persoon die zij is geworden zou niet dezelfde zijn als zij wel getrouwd was en kinderen had. Hoe zou haar wereld eruit zien als die maatschappelijke druk niet zo hoog was? En hoe tevreden zou zij zijn zonder huwelijk en/of kids als de maatschappij geen ingang zou hebben? Je kan zeggen dat ze zich daar niks van aan moet trekken, die theorie klopt ook vind ik, maar is een stuk makkelijker gezegd dan gedaan.

Want per ‘toeval’ lees ik later op de dag een stukje uit het boek ‘Socrates op sneakers: Praktische gids voor het stellen van goede vragen’, geschreven door Elke Wiss. Elke zit aan een tafel met vijf anderen en er werd een vragenrondje gedaan over het topic (hoe ook anders): kinderen. And I quote:
“Mensen met kinderen willen graag praten over het hebben van kinderen, maar de verhalen van kinderlozen laten we het liefst onverteld.” Wanneer iemand namelijk vertelt dat zij geen kinderen hebben, valt er vaak een pijnlijke stilte en gaat men snel door naar de volgende. Ik begrijp wel, en heb zelf ervaren dat het lastig is om je hier niks van aan te trekken.

Do what you feel in your heart to be right – for you’ll be criticized anyway.

– Eleanor Roosevelt

En dus wordt je heen en weer geslingerd tussen de tegenstrijdigheden van dit alles; mensen zijn jaloers op jouw leven omdat je single/kindloos bent, maar ze vinden je zielig omdat je single/kindloos bent. Dus misschien is dit wel gewoon ‘het gras is altijd groener’ gevalletje. Mensen zullen altijd iets van je vinden en als je er goed over nadenkt, kom je erachter dat het niet eens over jou gaat maar over wat zij wel of niet wensen in hun leven.
Bovendien wilde ik alleen maar mijn mede humoristische sarcasme mensjes vinden…

photo-1584819574093-18416adc12ec
Image: Unsplash

Becoming one of the single ladies once again, I thought it would be fun to read some blogs from my fellow single ladies, just to compare my regularly returning habitat with that of others. Actually, I was looking for something more specific; a single person philosophizing a little about life, using a lot of humor and sarcasm.

“For certain, you have to be lost to find a place as can’t be found. Elseways, everyone would know where it was.”

―Hector Barbossa


I don’t know if there’s a secret study on how to search for this specific thing, and where you can apply. Or maybe there’s a secret piece of internet where these rare people live and you can only enter if you know where it is and the code is a random anecdote filled with humor and sarcasm that gets you to contemplate about things. This anecdote needs to be offered to the God of the Humoristic Philosophizing Sarcasm and if He’s pleased, you may enter.
The people I did find with humor and sarcasm, last posted a story in 2014. Was that the last year of humor and sarcasm? And philosophy? Did they die there? Well I’m not gonna read that, I’ll be totally into it, getting to know the person behind the story only to have it stop in 2014. I’m an emotional cutter, but not like that.
What else did I find? Ninety-eight reasons you should give up your single life, so instead of some nice, funny and relatable insights in the daily single life, you get a broad study on why you’re not able to attract a man. Maybe you have a bad wardrobe? Five tips to completely transform yourself so men do find you attractive. Twenty-three different colors of lip-gloss, matching twenty-three different manly characters. Maybe it’s your sex-appeal. You don’t glow enough so you don’t stand out, you glow too much, so you’re too intimidating.. and so on.

Okay maybe my search is too specific and these articles are not helping, because they give you the idea that being single is Deadly Sin N° 8. And I get that. Especially when you’ve reached that age where your fellow thirty-somethingers are either married, or moved in together or are a combination of the two with a new kid and/or pet. If you don’t belong in this category, then you’ll be a single parent or the forever bachelorette with a Sex-and-the-City type life. If you don’t fit in any said categories, well then there’s no box left and you’re on the outside of this thing called Life, which everyone in the boxes seem to able to handle. So this is leaving you thinking you’re doing something way wrong. You’re going to doubt your own abilities, thinking that you lack the skills to handle this life. At least.. that’s what I do. I mean, if Bridget Jones can and I cannot… there must be something wrong. And this thinking is accompanied by the fact that you’re yet again alone with Christmas, or in anything that you want to do or else you’re not doing anything. The chance to start your own family is getting smaller and slimmer, which your whole street is reminding you of because they’re all families with children (that’s not entirely true, but I’m on a roll. All the recipes you can find are based on two or more eaters and there’s no radio commercial for single people, except those of dating sites. And with dating I mean sex, because they’re talking about Tinder of course.
So being single and/or childless apparently is a Deadly Sin?
I’ve been talking about this with people in my surroundings with different backgrounds and ages and the thing I notice, is that the people who are in a relationship bitch so much about their partner/situationship that I’m seriously wondering why they are staying. I always get the standard-cliché answer: “just be glad you’re single, because…”, followed by a list of reasons why my singlehoodship is so wonderful. Then when you say that you don’t have children either, people look at you with a mix of mistrust and jealousy. In some cases even a little pity. I don’t know which one is worse. That’s a lie, it’s the pity.

I was contemplating this when I stumbled on a video on Instagram from Mike Dooley, writer and creator of Notes from the Universe; feelgood and philosophical messages form the Universe. If you want your spirits lifted, take a looksee at TUT – The Universe Talks.
In the Insta-video he answers a question of a woman in her fifties, about not having children. She wanted to have children but didn’t want to do this without being married and now she’s scared it’s too late to do either. She said some things that I recognized, especially the ‘too late’ part and how to keep hope for having a relationship and starting your family. Mike talked about the societal pressure, that you have to be married and have children at a certain age. But he also said that he’d gotten married and got his first child when he was already in his fifties. He feels so happy and blessed with his family, but would he feel the same if he’d gotten married say a year or ten years earlier? The things she’s experienced as a single lady, the person she’d become wouldn’t be the same if she did get married and have children. How would her world look like without the societal pressure? How satisfied would she be with her life as it is, if society wouldn’t have a say in this? It’s easier said than done to not give a damn about what anybody thinks, even if that’s the way to think.

Because ‘coincidentally’ later that day I started to read ‘Socrates on sneakers: A practical guide to help you ask the right questions’ by Elke Wiss. Elke is having lunch with some people she’s getting to know and they started to ask each other questions on the topic (of course): children. And I quote: “People who have children want to talk about their life with children, but we’d rather not talk about the stories of the childless.” Because when someone mentions they don’t have children, it’s often followed by a painful silence and a quick move-on to the next person. I understand and experienced myself, that it’s difficult not to give a damn about this.

Do what you feel in your heart to be right – for you’ll be criticized anyway.

– Eleanor Roosevelt

And so your swinging back and forth between the contradictions of it all; people are jealous of your life because you’re single/childless, but they pity you because your single/childless… So maybe this is just a ‘grass is always greener’ thingy. People will always have an opinion of you and if you give this a good thought, you discover that it’s not even about you. But it’s about what they wish to have or have not in their life.
Besides, I just wanted to find my fellow humory sarcasm people…

Bella voor het laatst

20161014_181249

English version below

Ik heb Tiny’s stokje bij Nina opgepakt en het ziet er als volgt uit (pak hem gerust voor jezelf op):

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

Nou ik moet zeggen dat ik eigenlijk geen idee heb. Volgens mij is dat niet zo slecht. Tenzij ik natuurlijk hartstikke ongezond aan het opkroppen ben, maar ik ga er lekker vanuit dat dat niet zo is.
Gister wel bijna gehuild, daarover zo meteen meer.

Wanneer heb je voor het laatst gevlogen?

Poeh.. volgens mij in september 2015. Dat was de eerste en de laatste keer. Niet dramatisch de allerlaatste keer, maar de laatste keer tot nu toe. Het plan was om dit jaar naar Spanje te vliegen, maar een zekere C-figuur wil mensen graag isoleren tegenwoordig.
De reis ging overigens naar Griekenland, en helaas ook weer retour Nederland. Had er graag blijven wonen, ik bedoel kijk dan..
20161018_131547

Trouwens, de fotonamen zeggen dat het oktober 2016 was, dus dankjewel fotonamenmaker.

Wanneer had je voor het laatst de slappe lach?

Die heb ik regelmatig vooral op mijn werk, daar verschillen we zo van elkaar maar hebben we precies dezelfde humor. Maar daar was niet de laatste keer. De laatste keer was toen ik naar een aflevering van The Good Wife keek, daar speelt een man in die Eli Gold heet. Ik heb geen idee meer wat er gebeurde maar om hem heb ik ook regelmatig de slappe lach.

Wanneer heb je voor het laatst iemand geknuffeld (buiten je partner)?

Met mijn partner knuffelen zou heel raar zijn, aangezien ik die niet heb. De laatste keer was met mijn zus. Nee ik lieg, het was gisteren met een goede vriendin waarmee ik een borreltje deed.

Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?

Dat was deze:

De NS was zo vriendelijk om mij een Bookchoice maand cadeau te doen voor mijn verjaardag en daar zat deze bij.
Concept van het verhaal is leuk, de uitvoering ook wel alleen een beetje vreemd af en toe..

Wat is het laatste dat je hebt gegeten?

Aardbeien, nu net.

Met wie heb je het laatst gepraat?

Met de kassamedewerkster van de Lidl.

Van wie kreeg je het laatste smsje en wat stond er in?

Afgelopen dinsdag kreeg ik een sms van Login code, rara wat erin stond..

Welk liedje heb je het laatste (mee)gezongen?

Dat was “Take on me” van “a-ha”. Deze zong ik gisteren mee nadat ik – na een aantal uren eindelijk – klaar was met het vervangen van de achterband van mijn fiets. De buitenband ja..
Vol enthousiasme zette ik mijn muziek aan en dacht ik dit wel ff te fixen, aangezien de verschillende heren van Youtube het ook wel ff fixten. Wist ik veel wat me te wachten stond. Na de nodige bouten en schroefjes te hebben losgedraaid, kwam ik in een impasse terecht en dreigde de volgorde van de bouten en schroefjes loshalen in een draaikolk van wat-moest-waar-ook-alweer terecht te komen. Op dit punt had ik de muziek met regelmaat uitgezet om het vervolgens – omdat ik nu dacht ik doorhad hoe het zat – weer enthousiast aan te zetten. Toen ik het punt had bereikt dat ik zeker weten wist dat het kale wiel los zou moeten komen en het niet deed, begonnen mijn traanbuizen te kriebelen. Maar ze waren te trots en weigerden te werken en na sigaret nummer 5 en inmiddels automonteur-achtige handen en nagels plus 3 verse wonden ontdekte ik dan eindelijk dat ik het zonet toch niet zeker wist en toen op hoop van zegen de ketting eraf gehaald, waardoor hij dan EINDELIJK LOSKWAM. Eenmaal weer helemaal in elkaar kwam ik erachter dat ik een onderdeel overhield, je weet wel, IKEA-stijl, maar dat interesseerde me geen bal meer en in plaats van me druk te maken over dat mijn fiets uit elkaar zou vallen met mij erop en ik gespiesd zou worden door een nog groter onderdeel, zong ik hard mee met de mannen van “a-ha”, Take me on Bitch.

The Last of Bella

 

I picked up Tiny’s wooden stick at Nina’s (hope the translation thingy on WP works, because both are Dutch blogs. And by the way, if it works properly.. why am I writing in English?) it looks like this ( you can pass the torch if you want):

When’s the last time you cried?

Well I honestly have no idea. That’s a good thing, isn’t it? Unless I’m keeping it all unhealthily inside, but I’m going to ignore that thought.
I did almost cry yesterday, more about that in a few moments.

When’s the last time you flied (in an airplane that is)(or not, this could be fun)?

Well.. I think it was September 2015. That was the first and the last time. Not dramatically the very last time, but I haven’t flown since. Twas the plan to fly to Spain this year, but a certain C-figure loves to isolate people.
Anyway, my trip went to Greece, and regrettably back to the Netherlands again. Would’ve happily stayed there, I mean look at it..
20161014_181710

By the way, the pictures say it was October 2016, so thanks picturenamer.

When’s the last time you had the giggles?

I have them regularly at work, we’re all so different but we have the same humor. But that wasn’t the last time. I think the last time I had them was when I was watching an episode of The Good Wife, about a man named Eli Gold. I don’t remember exactly what happened, but I always giggle about him.

When’s the last time you cuddled someone (besides your partner)?

Cuddling my partner would be weird, since I don’t have one. The last one I cuddled was my sister. No I’m lying, it was yesterday and it was a dear friend I was having a drink with.

What’s the last book you read?

It was this one:

The Dutch Railway was kind enough to gift me a month of Bookchoice for my birthday and this one was in it.

What’s the last thing you ate?

Strawberries, just now.

Who did you last talk to?

To the checkout lady at Lidl’s.

Who last send you a text message and what was the content?

Last Tuesday I got a message from Login code. If you can guess the content, you win a trip on foot to Rome..

What’s the last song you sang along/listened to?

That was “Take on me” from “a-hah”. I was singing along when I finally – after hours of struggling – managed to fix the back tire of my bicycle. The casing that is..
I enthusiastically put on my music and thought this would be a quick fix, because the men on Youtube seemed to be quick-fixing it. Little did I know what I was getting into…
After unscrewing a certain amount of screws and loosening several bolts, I hit a wall and that wall threatened to suck the order of the loosening and unscrewing in a what-goes-where-again-vortex. At this point I had turned the music off and on many times only to – because I was now sure what I was doing – enthusiastically put it on again. When I got to the point I was convinced that the wheel should now come off but didn’t, my tear ducts started to itch. But they were too proud and refused to work and after cigarette number 5 and my now mechanic-like hands and nails, plus three fresh wounds, I discovered I wasn’t right about being convinced of being right just now and thus pulled a hail Mary by taking off the bike chain, and whaddayaknow? It finally CAME OFF. After putting it back together again I discovered a leftover part, you know, IKEA-style, but at this point I couldn’t care less and instead of worrying about the whole bike coming apart with me on it and leaving me impaled with an even bigger part, I just loudly sang-a-long with the men of “a-ha”, Take me on Bitch.

Ω

Awakenings

English version below

B

en ik de Laatste der Niet-Zo-Vaak-Schrijvende-Schrijvers die nog gebruik maakt van de klassieke versie van WordPress? WordPress vindt het volgens mij niet leuk dat ik dat doe, aangezien mijn tekst ingesloten is door twee manieren om te converteren naar bloks. Als ik even niet oplet en mijn muis zomaar ergens drop, word ik toch weer terug gezogen in dat stomme blok. 

Ik kan niet met die blocks, bloks, beperktheid overweg (even serieus, wie nou wel dan?), je wordt continue aangevallen door de kaders van die bloks en noem me ouderwets maar tekst moet gewoon grenzeloos op het digitale papier kunnen verschijnen en niet beperkt worden door kaders. In deze wereld wordt al meer dan genoeg in blokboxen gestopt, van het geschreven woord moet je afblijven. Tenzij die verpakt is in een bundel en in een kartonnen box naar je onderweg is. Enige nadeel is wel dat ik (alweer) moet zoeken naar die eerste grote letter om mijn blogpost interessant te doen lijken.

De negende

Steek die doos maar op een plek waar de zon niet schijnt…

 Vandaag is mijn kersvers nieuwe laptop binnengekomen en dat verdient natuurlijk een kersvers nieuwe blogpost. Heb ondertussen even uitgezocht waar ik die eerste grote letter kan vinden en blijkt dat je die optie niet kunt gebruiken in de klassieke versie, samen met een boel andere functies die je kwijt bent als je geen gebruik maakt van bloks, blokken, blocks. Dat maakt dat als ik nog ergens enige twijfel had om ze toch te gebruiken omdat WordPress je het idee geeft dat het veel, velig veel beter is, dat die twijfel nu forever is verdwenen.
Terug naar mijn kersvers nieuwe schrijfmachine; wat een verademing voor mijn vingers en geestelijke toestand om toetsen in te drukken en ook daadwerkelijk de letter te zien verschijnen. Voorbij is de strijd van weten dat het een kwestie van tijd is voordat je letter verschijnt, maar toch 14 keer op te toets drukken en uiteindelijk wanneer het technische hek van de dam is een hele onnodige zin van dezelfde letter is uitgekotst. Al moet ik zeggen dat het nu wel stilletjes is zonder de Symfonie van de Blazende Winden. Ook zal ik de komende winter gebruik moeten maken van een dekentje als verwarming voor mijn benen; kersvers nieuwe schrijfmachine heeft geen superverwarmende functie. Luxeproblemen zijn dat en ik dank de goede God dat ik luxeproblemen heb, als je ze al problemen mag noemen. Ook ben ik erg dankbaar voor veel andere dingen zoals een enorm huis met een enorme tuin naast een enorm bos, mooie vrienden en familie en een superleuke baan met een superleuke leidinggevende en team. Dit zijn dingen waar je regelmatig bij moet stilstaan, even door je heen laten gaan waar je stond pakweg 5 jaar geleden en dat de dingen die je toen wenste vandaag in je leven zijn.

De tiende

Het Boek met alle heel veel antwoorden

Na bijna een jaar door de mangel te zijn gehaald, ga ik mijn therapie zo’n beetje afronden. Het was zwaar, het was Eye opening, het was bloed-zweet-en-heel-veel-tranen, maar oh wat heeft het me geweldig veel goeds gebracht: het boek met alle veel antwoorden is in mijn hoofd ontploft. Waar heling eigenlijk op neerkomt is Zelfliefde, Zelfacceptatie en Zelfwaardering. De Heilige Driehoek. Als je niet in die drie dingen gelooft, dan zal je wereld daaraan matchen en zal, nou.. best wel supershit zijn. En dan heb ik het over het diepgewortelde geloof, het gevoel áchter het gevoel, het stemmetje dat je nauwelijks toelaat (dat denk je tenminste), die criticus die toeslaat op je zwakste momenten. Daar heb ik het over. Een aantal jongeren op mijn werk worstelen daar ook mee en hoe maak je ze duidelijk dat ze bij de Heilige Driehoek moeten zijn? Leven heeft hun namelijk iets heel anders verteld, dus geloven ze daar niet meer in. Doordat ze er niet meer in geloven, zal alles wat ze doen in teken staan van hun niet-geloof, wat dat niet-geloof keer op keer zal bevestigen. Zodra ze zich daarvan bewust zijn en toch proberen iets te doen buiten hun niet-geloof, krijgen ze zoveel tegenwerking (dat lijkt in ieder geval zo) dat het diepgewortelde niet-geloof waarheid wordt: een mooi, goed, leuk en succesvol leven mag niet. En weer terug bij af. Het is ook bekend hè – een dikke vette leugen weliswaar maar het voelt als thuis, dat niet-geloof. Het heeft ze hun hele leven gedragen. Dus hoe kun je nou overbrengen dat hun oh zo nodige Zelfwaarde begraven ligt onder die dikke vette leugen? Ik heb het zelf pas ontdekt en je weet het pas op het moment dat je het beseft en geen minuut eerder. De hele wereld heeft het hen waarschijnlijk verteld zoals het mij is verteld, maar zolang het niet matcht met je geloofsovertuiging zal het klinken als een taal die je niet spreekt.

 

De twaalfde

Geef een man een vis.

Vandaag had ik op mijn werk een gesprek met een cliënt die een moeilijke dag had en de moeilijkheden die hij uitsprak, kwamen mij oh zo bekend voor. Deze gingen vooral over niet goed genoeg zijn en daarvoor gestraft moeten worden d.m.v. bijvoorbeeld zelf sabotage. Door een stukje van mezelf te delen over dit onderwerp kon ik een verbinding maken met hem, een brothers-in-arms-stijl-verbinding dat maakte dat hij zich ook in mijn verhaal kon herkennen en misschien een klein stukje geloof opbouwen dat deze dingen vaak onoverkomelijk lijken, maar niet daadwerkelijk zijn.
Ook kreeg ik weer heel snel antwoord op mijn vraag hoe je ze duidelijk kunt maken dat ze de Heilige Driehoek kunnen opgraven; je kunt de cliënten niet overhalen om te zien wat jij in hen ziet, dat is niet het doel..het gaat niet over jou. Het doel is ze te helpen dat stukje zelf in zichzelf te ontdekken, leer-een-man-vissen-stijl. Maarrr.. het kan frustrerend zijn om zo’n mooi persoon te zien met zoveel potentieel, als ze de leugen maar zouden durven loslaten.

De dertiende

Inzichtloos

Vandaag op deze regenachtige dag doen we even geen inzichten, behalve die ene waarin we besluiten niet aan inzichten te doen vandaag. En met “we” bedoel ik mezelf en ik (en eventuele andere aanwezigen in mijn hersenpan). Het was mijn bedoeling een kersvers nieuwe blogpost te schrijven en dat is vet gelukt. Het was niet mijn bedoeling over bovenstaand onderwerp te schrijven, maar hier heb je het.
Dus om mijn korte week af te sluiten: Wat is er met de elfde gebeurd? Ik heb geen idee, vandaag is een inzichtloze dag.


Am I the Last of the Not-So-Often-Writing-Writers still using the classic mode of WordPress? I don’t think WordPress likes that I’m doing that, because my text is incased between two ways to convert to blocks or as I like to call it, a rock and a hard place. When I dare to not pay attention for a second and drop my mouse anywhere, I’m just sucked back in that damn box again.
I can’t work in these stupid blocks, boxes, containment (seriously who does?), you’re constantly being attacked by the edges of those blocks and call me old-fashioned but words should boundlessly appear on the digital paper instead of this containment by edges. Too many things are being put in boxes in this world, hands off the written word. Except when it’s bundled and put in a box on it’s way to your house. Only downside is that I can’t find that big first letter (yet again) to make my blogpost look like it’s interesting.

The ninth

Put that box where the sun don’t shine…

Today my brand new laptop arrived and that of course deserves a brand new blogpost. Meanwhile I’ve discovered where I can find that big first letter and it turns out that option is not available in the classic WordPress mode, along with a lot of other functions you lose when you’re not using the stupid blocks. If I ever had any doubt about still using blocks, because WordPress gives you the idea that they work much, many muches better, that doubt is forever gone.
So back to my brand new writing machine; what a breath of fresh air for my fingers and my sanity to be able to press a key and actually see the letter appear. The battle of knowing it’s a matter of time before the letter appears, but pressing the key 14 times anyway until the technical floodgates pukingly open and create a whole unnecessary sentence with the same letter, is actually over. But I have to say I’ll miss the Symfony of the Blowing Winds and from now on will have to use an actual blanket for my legs this coming winter; brand new writing machine doesn’t come with the superwarming feature. Luxury problems these are and I thank the good God that I have these kind of problems, if you may even call them that. Also very thankful for a lot of other stuff like a big house with a big garden next to a huge forest, beautiful friends and family and a super great job with a super great team. You need to stop to think about and feel these things every once in a while; let yourself feel where your were say 5 years ago when you were wishing for the things you have today.

The tenth

The Book with Al(ot of) answers

After almost a year of being mangled up, I’m pretty much concluding my therapy. It was difficult, Eye opening, it was blood-sweat-and-a-lot-of-tears, but man has it brought me so much; the Book with all many answers has exploded in my head. I think healing comes down to Selflove, Selfacceptance and Selfworth. The Holy Trifecta. If you don’t believe in these three things, your world will match your don’t-believe and will, well.. pretty much suck ass.
And I’m talking about the deep core believes, the feeling behind the feeling, that voice you almost don’t allow to speak (or so you think), the critic bombarding you when you’re at your most vulnerable. That’s what I’m talking about. Some kids at my work also struggle with this and how can you make them see that a way out can be the Holy Trifecta? Because life has taught them something very different and they don’t believe that anymore, if they ever. And because they don’t believe that, everything they’ll do will be in the light of this not-believe and will be proven time and time again. When they become aware of that and start to do stuff outside of their not-believe, they discover so much resistance (it at least seems that way) that their deep cored not-believe once again becomes a reality; a beautiful, good and successful life is not allowed. Back where they started. The problem is that their not-believe – even if it’s a big fat lie, feels like home. It has carried them for a big part of their lives. So how can you make them understand that it’s their so much needed Selfworth that’s buried under that big fat lie. I’ve only just discovered this and you’ll know when you become aware and not a minute sooner. The whole world probably told them like they told me, but it sounds like a foreign language as long as it doesn’t match with that core believe.

The twelfth

Give a man a fish

Today at work I had a conversation with a client whose had a difficult day and the difficulties he talked about, sounded oh so familiar. He especially talked about not being good enough and needing to be punished for it by sabotaging himself for example. By sharing a bit about my own journey about these subjects, I could connect with him brothers-in-arms-style. This resulted in him being able to recognize himself in what I told him and him maybe creating a small piece of believe that these things often only seem like they’re insurmountable, but not actually are. I also got a superfast answer to my question to trying to make them understand needing to dig up their Holy Trifecta; you cannot make them see what you see in them, and that’s not the goal, it’s not about you. The goal is to help them discover that for themselves, teach-a-man-to-fish-style. How-e-ver it can be frustrating to see such a beautiful person with so much potential, if only they dared to release the lie.

The thirteenth

Insightless

Today on this rainy day we’re not doing insights, except for that one where we decide to not do insights today. And with “we” I mean myself and I (and perhaps some other me’s existing in my braincase). Twas my plan to write a brand new blogpost which I totally did. Twas not my plan to write about above topic, but there you have it.
So to conclude my short week: What happened to the eleventh? I have no idea, today is an insightlessday.

Tito get me some tissue

#englishversion

INSIDE-OUT-8-1940x1092

Dus ik ben sinds een paar maanden in therapie, waarin ik momenteel leer om meerdere malen per dag stil te staan om na te gaan wat ik voel. Moet je zoiets leren? Nou en of. Ik in ieder geval wel want ik ben iemand dat alles ‘wegrationaliseert’, maar wat voel ik nu eigenlijk? Geen idee… Eigenlijk vooral angst omdat ik niet weet wat ik voel, dus voel ik dan niks? Nu komt aan het licht dat ik eigenlijk een psychopaat ben. Ik ben namelijk eerder in therapie geweest, maar ben tijdens die therapie alsnog alles uit de weg gegaan. Nu niet meer, dus nu gaat men ontdekken hoe psychopathisch ik eigenlijk ben..

Want ik ben er al een tijdje mee bezig, deze oefening, door het steeds op te schrijven en te onderzoeken waarom ik me voel zoals ik me voel. Ik kom alleen niet verder dan angst-niks-woede-wel-goed-en niks.

self-destruct-265x300

De universele omstandigheden deden mij gelukkig iets anders leren. Eens in de zoveel tijd geeft Adriene Mishler (yogalerares en actrice uit Texas) een 30-dagen-yoga-challenge. Ik doe er altijd aan mee maar het is me tot nu toe (na ongeveer 8 jaar yoga doen) één keer bijna gelukt de reeks helemaal te volgen. Uiteindelijk miste ik de laatste dag, niet omdat internet uitviel of door een crisis in de familie of doordat de wereld gewoon verging, maar doordat ik heb afgestudeerd in zelf-sabotage. Summa cum laude. Met eer.

Anyway, er is een nieuwe reeks begonnen en ik loop natuurlijk achter. De eerste week ging goed, op dag 13 heb ik dag 10-11-12-en-13 gedaan zodat ik weer bij was. Natuurlijk kwam zelfsabotage-Bella hierna meteen de hoek om kijken; dagen 14 t/m vandaag zijn voorbij gegaan als een blaadje in deze herfststormige wind van vandaag. Ik besloot de draad weer op te pakken, maar ik wist niet meer zeker welke ik het laatst had gedaan – het was alweer een week geleden – dus ben ik per ongeluk verder gegaan bij dag 13. Dag 13… Geen (per)ongeluksgetal naar mijn idee. Behalve dat het mijn geboortedag is, heeft dag 13 mij gegeven wat ik nodig had zonder dat ik wist dat ik het nodig had.

Elke dag heeft een thema en deze heet ‘Feel’, hoe toepasselijk op mijn huidige situatie. Ik twijfelde nog steeds of ik deze nou had gedaan of niet, maar na een paar minuten wist ik zeker van wel. Door deze oefening nog een keer te doen ontdekte ik dat ik de les de eerste keer totaal had gemist. De titel ‘Feel’ zegt het al; zitten, ademen en voelen wat je voelt. Terwijl Adriene mij er doorheen aan het praten was, begonnen de emoties op te bouwen en voor ik het wist liepen de tranen over mijn wangen. Voor de tweede keer in 8 jaar yoga doen, huilde ik. De eerste keer was een oefening voor het helen van een gebroken hart en was bedoeld om je te laten huilen. Maar ik ben geen emotioneel persoon en mijn huilpartijen duren nooit lang – tenzij ik er echt helemaal doorheen zit. Mijn neus zit namelijk in recordtijd vol, binnen 7 seconde, waardoor ik als de sodemieter een zakdoek moet pakken. Een enkele keer, wanneer ik er echt helemaal doorheen zit, kan het wat langer duren doordat ik nog harder huil om het feit dat ik niet eens normaal kan huilen! Dat terzijde.
Ik kon niet huilend verder gaan omdat ik zou gaan stikken in downward dog. Huilpartij afgebroken.

Toch heeft het zich verder doorgezet later op de dag, toen ik naar de inauguratie van Joe Biden keek. Wat was ik emotioneel, door zijn speech, door zenuwachtige Lady Gaga, door African-American-Asian-American-Vrouw-Eerste-Vrouw-als-vicepresident-EVER-Kamala Harris op het moment dat ze met een veelzeggende uitdrukking op haar gezicht zei: “so help me God”, door Jennifer Lopez, door de gebeden die werden gedaan, and the list goes on and on. Ik ben niet van de politiek, heb één keer in mijn leven gestemd en heb één keer eerder een inauguratie gekeken. Die van Obama, met een prachtig optreden van Aretha Franklin, bij mijn vader thuis, die nog mee heeft mogen maken dat een niet-blanke man president werd. Ik heb toen misschien een traan gelaten, want zoals ik al zei, ik ben niet zo emotioneel. Maar nu voelde ik al hun gevoelens of zoiets, of misschien gewoon de overweldigende opluchting dat Trump niet langer president is, en de tranen begonnen over mijn wangen te lopen. 7 seconden lang in ieder geval.
Ik heb het nog niet weggerationaliseerd want ik ben nog niet echt achter het ‘waarom’ gekomen. Wat ik wel weet denk is dat ik dan waarschijnlijk toch geen psychopaat ben. Misschien.

Α

English version

So I’ve been in therapy for a couple of months and I’m practicing taking pause a few times a day and reflecting on how I feel. Do you need to learn something like that? Totally. I certainly do because I’m the type of person that rationalizes everything away, but what do I actually feel? I have no idea. Mostly fear because I don’t know what I feel so does that mean I feel nothing? Now the world will discover I’m actually a psychopath. Because I’ve been in therapy before but during those sessions, I managed to not deal with or face up to anything. This time is different; I’m facing it all and so will be discovered as the psychopath I actually am..

Because I’ve been doing this practice for a while now, by writing everything down and reflecting on why I feel what I feel. I’m just stuck on fear-nothing-anger-kinda-good-and nothing again.

Universal circumstances thankfully taught me otherwise.
thumb_me-wow-life-is-so-great-right-now-ithinki-can-finally-just-50911996There is a yoga teacher/actress from Texas named Adriene Mishler and every once in a while she gives a free 30-day-yoga-challenge. I always join them and once (after doing 8 years of yoga) even almost succeeded. Eventually I missed the last day, not because the internet went down or because of a crisis in the family or because the world was simply ending. No I easily could’ve but didn’t because I graduated in self-sabotage. Summa cum laude. With honours.

Anyway, a new challenge started and of course I’m off course. The first week started off good; I did day 10-11-12-and-13 on day 13 so I caught up. As almost always the case, self-sabotage-Bella peaked her head again; days 14 to now went by like a leaf in this fall-like-stormy wind like todays. So I decided to pick up where I left off, but I wasn’t sure where I left off – because it’s already been a week – so I accidentally did day 13 again. Day 13… Not an accidental number in my book. Aside from the fact that it’s my birthday number, day 13 gave me what I needed without me knowing I needed it.

Each day has its own theme and this one is named ‘Feel’, how fitting to my current situation. Still I was wondering if I did this one already and after a few minutes I knew I did. But by doing this yoga practice again, I discovered I totally missed the lesson the first time. The title ‘Feel’ says it all; sit, breathe and feel your feelings. While Adriene talked me through the practice, my emotions started to build up and before I knew it I was crying. For the second time in 8 years of practicing yoga, I cried. The first time I did a practice for the healing of a broken heart and it was designed to make you cry. But I’m not an emotional person and my serious-cry-binges don’t usually take long except for when I’m really losing it. My nose stuffs up in record time – within 7 seconds – so I’m forced to stop and get a tissue, fast. Occasionally – when I’m really losing it, it takes longer; the fact that my serious-binge-crying is interrupted, makes me cry even harder because can I please just cry?! That aside.
I had to stop crying, otherwise I would choke in downward dog. Serious-cry-binge aborted.

But my emotional state continued later that day when I was watching the inauguration of Joe Biden. I was so emotional, because of his speech, the nervous Lady Gaga, because of African-American-Asian-American-Woman-First-Woman-as-vicepresident-EVER-Kamala Harris the moment she said the meaningful words, with a meaningful expression: “so help me God”, because of Jennifer Lopez, all the prayers, and the list goes on and on. I’m not a political person, in my life I’ve only voted once and watched an inauguration once before. Obama’s inauguration with the beautiful sound of Aretha Franklin, at my dads who was then still alive to witness the becoming of the first black president. Maybe I shed a tear then, like I said, I’m not emotional.

But now it seemed I could feel all their feelings, or something, maybe just the overwhelming relief that Trump is no longer president, and the tears just started pouring out of me. For 7 seconds anyway.
I hadn’t rationalized it away because I hadn’t figured out the ‘why’ yet. I do know think that I’m probably not a psychopath. Maybe.

Ω

Come as you are

English version below

Dus ik doe het eindelijk, ik schrijf. Ik wilde het niet noemen omdat ik dat al vaker heb gedaan en ik daar best wel klaar mee ben. Maar ik voel dat ik het nu moet benoemen omdat ik al maanden wordt getrokken om te schrijven, doordat andere mensen er een opmerking over maken of berichtjes achterlaten op mijn posts, door zinnen in teksten die opvallen in liedjes maar ook in boeken. Kortom; synchroniciteit.
Dus ik luister eindelijk, nee dat zeg ik verkeerd, ik handel naar wat me gegeven wordt. Want wilde ook graag schrijven, ik voel zoveel ingehouden/opgekropte energie wat eruit moet, maar omdat het zoveel was kon ik geen beginpunt van een uitlaatklep vinden. Vandaag. Eindelijk. Wel. Halleluja!

Het is ook niet dat er niet genoeg stof was, om niet eens te beginnen over het C-woord – ga ik ook niet over uitweiden, denk dat we het met zijn allen superzat zijn. Maar deze hele periode – dit hele jaar (nou ja bijna) – staat in het teken van immense groei, zowel op persoonlijk vlak als collectief. De Grote Opruiming. It’s a Sale and everything must go!  Om nog even terug te komen op mijn laatste post waarin ik aangaf dat ik mijn wensenlijstje ineens gemanifesteerd had en ik eindelijk op de plek was waar ik wilde zijn met het werk en mijn opleiding. Eeeh. Nee. Not even freakin’ CLOSE! Tenminste, wat opleiding betreft wel, maar het werk…Good Lord I had died thrice and went to hell. Wat een ontzettend onveilige plek was dat, collega’s die je het licht in de ogen niet gunnen en de werkwijzen compleet gehospitaliseerd. Ik heb daar een half jaar gewerkt en ik moest me elke werkdag door een muur van negativiteit heen worstelen. En om mezelf staande te kunnen houden moest ik mijn eigen energie verlagen om te kunnen matchen met die plek, dus dat betekende dat ik op koffie, suiker en sigaretten leefde. En alcohol. Die tijd is gelukkig voorbij en ben nu wel op de plek die ik jaren voor me zag, maar dat even terzijde. Om even terug te keren naar De Grote Opruiming: er is een reden waarom ik op die werkplek terecht ben gekomen. Dat was namelijk niet de eerste keer, dit was één van de vele – zucht – vele, VELE keren. Door mijn leven heen heb ik veel verschillende baantjes gehad en het draaide altijd uit op een (bijna) burn-out. Waarom gebeurde dit keer op keer op keer? Op keer? Dat is mijn HAMVRAAG (het zit me erg hoog zoals je kunt zien aan het excessief gebruik van CAPS LOCKS), waar ik al jaren mee worstel en ik denk dat ik er eindelijk ben. I know, dat dacht ik ook met Satans Job en in zekere zin was dat ook zo, omdat het me tot nadenken heeft gezet. Je bent wel een keer klaar met je kop keer op keer tegen dezelfde betonnen muur te rammen. Als ik kind heb ik best wat onveilige situaties meegemaakt. Mijn allereerste herinnering is die van geweld. Opgroeiende heb ik onbeheersbare woede-uitbarstingen meegemaakt waarbij er met spullen werd gegooid en het ene k-woord na het andere werd geschreeuwd. Als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe, heb ik die onveilige situatie keer op keer opnieuw gecreëerd. Dat is wat ik kende en daarin kon ik me staande houden – a chaos life for me. En als die chaos er niet was, ging ik ernaar op zoek, het bewerkstelligen omdat ik blijkbaar niet anders kon functioneren. Dat houdt je natuurlijk maar een tijdje vol want het is geen natuurlijke manier van leven, je wordt er niet door gevoed en je mist het oh zo belangrijke gevoel van plezier en genieten van het mooie van het leven.

Tegelijkertijd bleef ik daar ook in vastzitten, want ik was me er wel degelijk van bewust dat ik mezelf op die plek hield, een ander pad kiezen zou een sprong in het duister betekenen en dat is dan ook weer eng. Blijkbaar enger dan je elke werkdag door een muur van negativiteit heen worstelen om je te wentelen in onveiligheid…
Nu begrijp ik eindelijk wat het betekent om verantwoording te nemen voor je eigen leven. Natuurlijk kun je de dingen die je als kind overkomen niet veranderen want je was eraan overgeleverd. Maar je kunt wel degelijk een keuze maken om je niet meer door die gebeurtenissen te laten regeren. Of in ieder geval een poging doen daarin. En ja, het is supereng, totdat je het doet en ontdekt dat een groot deel angst voor de angst is. En ineens ben je aan de andere kant van het dal van diepe duisternis en ziet de wereld waar je zo bang voor was. De monsterlijke schaduwen blijken niet meer dan de schaduwen van kelken gevuld met schatten te zijn. Mijn bekers vloeien over.
En zo verandert ineens het beeld van mijn wereldje, hoe ik anderen en vooral ook mezelf bekijk. Ik kan mezelf ineens meer accepteren, zowel de licht- als de schaduwkant. Ik kan mezelf neerzetten zoals ik ben en niet zoals ik al die jaren moest zijn van dat stemmetje die zei dat niks ooit goed genoeg was. Als het niet 100% goed was dan was het slecht en niet de moeite waard. Wat een BULLCRAP! Ja soms ben ik een eigenwijze trut en een meestermanipulator om mijn zin te krijgen. Soms ben ik degene die niet zuiver bezig is, soms ben ik de klootzak. Maar het is nou eenmaal niet altijd sunny in Holland en het licht kan alleen maar licht zijn als er donker is, zij hebben beiden evenveel waarde.

Terwijl ik steeds seintjes kreeg om te gaan schrijven en gevoeletjes van “hey, kom, kom, hier moet je zijn, schrijf nou gewoon” had ik de titel “Come as you are” van Nirvana in mijn hoofd en hoe toepasselijk. Ik ben de betekenis eens op gaan zoeken en het liedje gaat over mensen en hoe zij zich ‘horen’ te gedragen, over tegenstrijdigheden, over acceptatie, over misfits en dat iedereen er mag zijn zoals ze zijn. As they are.

“I took my time
I hurried up
I didn’t think enough
The choice was mine.”

– Blink 182

α

So I’m finally doing it, I’m writing. I didn’t want to mention it because I did that before and I’m kinda tired of it. I feel I have to mention it now because for months I’ve had signs to go write, by people mentioning it or commenting to my posts, by the words in lyrics or books. In short: synchronicity. So I’m finally listening, no (wrong), I’m acting upon what is given me. Because I really wanted to write, I was feeling so much pent-up energy and it needed to be released. But so much was happening all at once that I couldn’t find my starting point. Well. Found it! Hallelujah!

And it’s not like there wasn’t anything to write about, not to mention the C-word – not elaborating on this one, I think we’re all freaking done with that. But this whole period – this entire year (well almost) – is marked by immense growth, on a personal level as well as collectively. The Big Clean-up. It’s a Sale and everything must go.
So, going back to my last post which was about suddenly manifesting my wish list en finally being in the right place/time with my job and studies. Well. No. Not even freakin’ CLOSE! It is close concerning my studies, but the job… Good Lord I had died thrice and went to hell. What an unbelievable unsafe place to work, co-workers who’d stab you to death in their fantasies and their M.O. totally being set in concrete.

I worked there for about six months and I’d had to struggle myself through a force field of negativity every single time. To survive this I had to match (lower, mind you) my energy to theirs, which meant a diet of coffee, sugar and cigarettes. And alcohol. Thank God that period is OVER and I really am in the right place/time, a workplace I visualized for years, but that aside.
To get back to The Big Clean-up: there’s a reason why I landed this unholy job. Because this is not the first time, this was one of many – sigh – many, MANY times. Throughout my life I’ve had many different jobs, always resulting in a (n almost) burnout. Why does this keep happening over and over? And over? This is my KEY QUESTION (you can tell by my excessive use of CAPS LOCK this bothers me a lot), I’ve been struggling with this question for years and I think I finally found the answer. I know, I thought the same about Satan’s Job and t’was true in a way, it made me think even more about this. There comes a time when you’re tired of smashing your face over and over against the same damn wall.

“You can waste your life drawing lines.
Or you can live your life crossing them.”

– Grey’s Anatomy

So this is the issue. As a child I’ve experienced some unsafe situations. My earliest memory is about violence. Growing up I’ve experienced angry outbursts with stuff being thrown around and one curse after the other. Looking back on my life thus far, I’m realizing that I’ve created that environment over and over again. That was familiar so I could depend on that – a chaos life for me. And if the chaos wasn’t there, I went looking for it, created it in some way because it was the only way I could function, apparently. Of course, you can only live that way for so long because it’s not a natural way of being, it doesn’t feed you and you’re missing the essential feeling of joy and enjoying the beauty of life. At the same time I kept myself stuck in that place, I was actually very aware of the fact that I kept myself there; choosing a different path meant taking a leap of faith into the unknown and that’s scary. Scarier than having to struggle through a force field of negativity only to wallow yourself  in unsafety, apparently…

I think I finally understand what it means to take responsibility for your own life. Of course, you can’t change the things that happened to you as a child, you were overcome by them. But you sure as shit can decide not to be ruled by those experiences anymore. Or you can at least try. And yes it’s scary as hell, until you do it and discover that a great part about all that fear was fear itself. And suddenly you’re at the other side of the valley of the shadow of death and you can behold the world you were so scared of. The monsterlike shadows turn out to be the shadows of many cups filled with treasure. My cups floweth over.
And with that the image of my world also changed, the way I see others and especially myself.  I can accept the different parts of myself, the light and the dark. I can show myself as I am instead of who I was supposed to be according to that little voice telling me nothing was ever good enough. When it’s not a 100% accurate, it’s evil and worthless. Such BULLSHIT! Yes, I’m an obnoxious bitch sometimes and a mastermanipulator so I can get my way. Sometimes it’s me not being pure, sometimes I’m the asshole. But it’s simply not always sunny in Holland and light can only be light when there’s dark, both are equally worthy.

While I was being urged to write and having little feelings of “hey, come my lady, come come my lady, this is where you need to be, please just write” I was thinking about the songtitle “Come as you are” by Nirvana and it’s so to the point. I looked up the meaning behind the lyrics and found it’s about people and what they’re expected to act like, about contradictions and acceptance, about misfits and everybody allowed to be who they are. As they are.

“I took my time
I hurried up
I didn’t think enough
The choice was mine.”

– Blink 182

Ω