Fucking Love

So I’m trying this new thing; writing in English. I want to reach more people with my writing and a lot of times I feel that I can express myself better in English. My post titles are usually English, so why not the rest? Well because – as I’m writing this – I find that it’s a whole lot harder than I expected. It’s hilarious how it all fits so perfectly in my mind, but now the loss of words is ridiculous. So bear with me, I’m only trying this and will see if I get anywhere. Ha ha. If you want to read the Dutch version, click here.
So I’ve relocated and I’m starting to settle in my new environment. I found a job and recently had another job interview. It’s all going a lot faster than I anticipated so this is a good opportunity to start dating again. I don’t know why I’m thinking this, but whatever. But with no money to go out and the super humid weather here that makes my hair grow bushier every second, one does not really feel attractive. So what’s left? That’s right; the Horror of the Dating Sites. I hate them. You gotta work through so much bullshit to find the one that doesn’t have the incredible itch to send you a dick pic, just originalbecause you responded with an; “I’m good, thanks. How are you?” Cause let’s face it, the dating sites are mostly used for sex.
So after deleting my account for the third time I thought that, if I seriously want to find someone – if only for a nice evening out – I seriously have to stay on this. I’m not the kind of girl that only looks at appearances, but my future husband has to be someone I can look at for a longer period of time. You know, without disgust. Everyone I saw was questionable, there wasn’t anyone I wanted to work for. But maybe that was my problem, I thought. Being too critical and missing ‘the one’. Mistake #1.
As I decided to get over myself, I came in contact with a nice guy. He had a bit of a boring face, but I was getting over myself so what the hell. We started talking and I found out he has two beautiful girls, builds things with his hands for a living and recently started working in a bar he partly owned (I’m not sure if the last one is true, but ok). So he added me as a facebook friend and we started a conversation. The second day of the conversation he already wanted to meet. At my house. No, why?? That was too fast, I needed to prepare myself for this. You know, mentally. And why at my house? Why not go for a drink somewhere? He didn’t strike me as a guy who was just out for sex, but this made me doubt his intentions. 

We continued the conversation – a boring one that is, but still getting over myself – for about two weeks when we decided to meet on a Friday. He was going to pick me up and we would go for a walk somewhere in my new hometown. Afterwards we would get a bite to eat. It was Thursday and I had this feeling, something didn’t feel right. So I texted him and asked if he was still going to come. And there came his reply: “I’ve been thinking about this all week and I don’t think I can do this. You’re a beautiful, funny and intelligent woman and I’m afraid I’m going to fall in love and I’m not ready for that. I still have some trauma of my previous relationship and I think it’s better if I focus on getting better and being with my children.”. I thought he was boring and I never even met the guy, but this felt like a blow in my stomach. My first reaction was: “what an asshole, if you’re afraid to fall in love then what the hell are you doing on a dating site??”. I didn’t say that, because even if he is an asshole and boring, he was being honest.
This was a little bit of a setback. But I was already in the motion of getting over myself and finding ‘the one’ so second time’s the charm (that’s not even what you say, I should abort this mission now!). Mistake #2. After a couple of weeks I met this other guy – online of course – and he was nice. We had good, on-going conversations and I really thought we could hit it off. But, as it turned out in real life, he was not the prettiest man on earth. At all. Now I don’t need pretty, but I do need handsome and, you know, a mans man. HeY was nothing like that, no he was the opposite of that. And after one date, he was already set. He didn’t need to know me at all, he had a pretty girl and it didn’t matter what was inside that girl. Wanna know how I know? Because later that evening he send me a text saying he had a great time, he was very happy that he met me and he ended the text with: Ly. Now I think you don’t fully understand what it means so let me translate that: Love You. Yeah, I don’t think I need to expand on this.
My sister had a date with a man who let her believe that he worked out every day, showing pictures of him being all buffed up. Yeah, maybe he was doing a daily brain workout, because in real life he had a belly and a b-cup. Also he didn’t have the decency to offer her a meal while it was dinner time. And he let her go home in the pouring rain whilst having a car under his fat ass. She also has a car, but went by bus so she could drink away her nervousness. Doesn’t matter, chivalry is dead.
How on earth is it possible to stay hopeful after this. And not only this, but after being alone for a long time, getting back in the game only to discover that the game exists out of men who really don’t want to be in love, men who fall in love with anyone that has any interest in them or b-cups with no manners. I know I’m exaggerating, but what am I supposed to think? I’m thinking maybe it’s not in the cards for me, but I can’t think that for too long, or I’ll lose hope in all areas of my life. So maybe I just need to let it go for now and focus on my new life and invest in myself. But I’m only human and besides needing a mate for life, I also need sex, I’m not getting any and she-devil is about to wake up.

My friend wasn’t getting any either and well there are other things to resort to if one is, you know, frustrated. She told me she ordered a dildo. A fun pink bunny dildo. And I was like, yeah that’s the spirit. Maybe my dildo will help me get de-frustrated. Mistake #3. Later that week she send a panicky voicenote saying she unpacked the dildo and was about to see if it worked. Well my dear people… it caught on fire. That’s right, the dildo caught on fire. On fire people! Imagine putting it on and you’re finally about to do your Dildo on firethang and Satan’s dildo sets you ablaze. And I don’t mean that in a good way obviously. I’m not touching my dildo ever again. So we can’t find a man, we’re not allowed to play with ourselves anymore. Are we getting fucked by love?!
To be continued…

Advertenties

Fucking Love

Dus ik ben verhuisd en ben nu redelijk gewend in mijn nieuwe omgeving. Ik heb een baan gevonden en onlangs nog een sollicitatiegesprek gehad. Het gaat allemaal een stuk sneller dan ik had verwacht dus dit is een goede gelegenheid om te beginnen met daten. Ik weet niet waarom ik dat zo denk, maar whatever. Alleen met geen geld om uit te gaan en het super vochtige weer hier, wat maakt dat mijn haren elke seconde bushier worden, maakt dat ik me niet echt aantrekkelijk voel. Dus wat blijft er dan over? Jep; de Gruwel van de Datingsites. Ik haat ze. Je moet je door zoveel bullshit heen werken om die ene te vinden die niet de ongelooflijke jeuk heeft om je een dick pic te sturen, enkel omdat je hebt gereageerd met een; “Ja gaat goed, bedankt. Hoe is het met jou?”. Want laten we originaleerlijk zijn, de datingsites worden vooral gebruikt voor seks. 

Dus na drie keer mijn account te hebben verwijderd, vond ik dat ik serieus aan de slag moest als ik een date wilde. Al was het alleen voor een leuk avondje uit. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben niet iemand die enkel naar uiterlijk kijkt, maar mijn toekomstige man moet wel iemand zijn waar ik voor onbepaalde tijd naar kan kijken. Weet je, zonder van hem te walgen. Alles wat ik tegen kwam was twijfelachtig, er zat niet echt iemand bij waarvoor ik moeite wilde doen. Maar – dacht ik – misschien was dat wel het probleem. Te kritisch zijn en op die manier de ‘goeie’ missen. Fout #1.
Dus ik besloot mijn kritische zelf aan te passen en ik kwam in contact met een aardige vent. Hij had een beetje een saai gezicht, maar was bezig niet kritisch te zijn dus what the hell. We begonnen te praten en ik ontdekte dat hij twee mooie dochters heeft, dingen met zijn handen bouwt en ervoor betaald krijgt, en onlangs begonnen is met werken in een bar wat gedeeltelijk van hem is (ik weet niet zeker of het laatste waar is, maar ok). Dus hij voegde me toe op facebook en we begonnen een gesprek. Op de tweede dag van het gesprek wilde hij me al ontmoeten. Bij mij thuis. Nee, waarom? Dat was te snel, ik moest mezelf hierop voorbereiden. Weet je, geestelijk. En waarom bij mij thuis? Waarom niet een drankje doen ergens? Hij lijkt me niet een man die alleen uit is op seks, maar dit maakte me aan het twijfelen. We bleven in gesprek – een saai gesprek, maar probeerde nog steeds niet te kritisch te zijn – voor ongeveer twee weken, toen we besloten elkaar te ontmoeten op een vrijdag. Hij zou me komen halen en we zouden een stukje gaan wandelen ergens in mijn nieuwe woonplaats. Daarna zouden we een hapje gaan eten.
Het was donderdag en ineens kreeg ik een gevoeletje, iets klopte niet. Dus ik appte hem en vroeg of hij wel zeker zou komen. En ja hoor, daar kwam zijn antwoord: “Ik heb deze hele week erover nagedacht en ik denk niet dat ik dit kan doen. Je bent een mooie, grappige en intelligente vrouw en ik ben bang dat ik verliefd ga worden en daar ben ik niet klaar voor. Ik heb nog wat trauma van mijn vorige relatie en ik denk dat het beter is dat ik me richt op beter worden en me focus op mijn kinderen. “. Ik vond hem saai en ik heb de kerel nooit ontmoet, maar dit voelde toch als een stomp in mijn maag. Mijn eerste reactie was: “wat een klootzak, als je bang bent om verliefd te worden, what the hell doe je dan op een datingsite??”. Dat zei ik niet, zelfs al is hij een lul en saai, hij is wel eerlijk.
Dit was een beetje een tegenvaller. Maar ik was al in de flow om mijn kritische zelf aan te passen en het vinden van ‘ die ene ‘ dus twee keer is scheepsrecht (dat is niet eens hoe je het zegt, ik moet deze missie nu meteen afbreken!). Fout #2. Na een paar weken ontmoette ik een andere man – online natuurlijk – en hij was aardig. We hadden goede gesprekken en ik dacht echt dat het kon klikken tussen ons. Maar, zoals later bleek in het echte leven, hij was niet de mooiste man op aarde. Helemaal niet. Nu heb ik niet mooiste man op aarde nodig, maar ik heb wel een knappe man nodig, weet je, een mannelijke man. Hij was niets in die richting, nee hij was het tegenovergestelde daarvan. En na onze date was hij eigenlijk al gesetteld. Hij hoefde mij niet te kennen ofzo, had hij een mooiY meisje en het deed er niet toe wat voor inhoud dat meisje had. Wil je weten hoe ik dat weet? Omdat hij later die avond appte en zei dat hij een geweldige tijd heeft gehad, hij was erg blij dat hij me had ontmoet en hij eindigde de app met: Hvj. Nu denk ik dat je niet volledig begrijpt wat het betekent dus laat me dat voor je vertalen: Hou van jou. Ja.. ik geloof niet dat hier verder over hoef uit te wijden.
Mijn zus had een date met een man die haar liet geloven dat hij elke dag sportte, gezien de foto’s die hij stuurde waarop hij er afgetraind uit zag. Ik weet niet wat hij precies trainde, maar in het echte leven had hij een buikje en een b-cup. Daarnaast had hij niet het fatsoen haar een maaltijd aan te bieden terwijl het etenstijd was. En hij liet haar door de stromende regen naar huis gaan terwijl hij een auto onder zijn vette reet had. Zij heeft ook een auto, maar was met de bus gegaan zodat ze haar zenuwen weg kon drinken. Maakt niet uit, heren bestaan blijkbaar niet meer.
Hoe moet ik in Gods naam nog hoop hebben na al dit. En niet alleen dit, maar na een lange tijd single zijn en dan weer gaan daten om te ontdekken dat de dating scene bestaat uit mannen die eigenlijk niet verliefd willen worden, mannen die verliefd worden op iedereen die maar enige interesse toont of mannen met een b-cup en geen manieren. Ik weet dat ik overdrijf, maar wat moet ik anders denken? Ik begin te denken dat het misschien niet is weggelegd voor mij, maar dat kan ik niet te lang denken want dan verlies ik hoop voor alles in mijn leven. Misschien moet ik het loslaten voor nu en me focussen op mijn nieuwe leven en investeren in mezelf. Maar ik ben maar een mens en behalve een partner nodig hebben, heb ik ook seks nodig. Ik sta droog en she-devil is wakker aan het worden.
Mijn vriendin had dit probleem ook en als er geen man in je leven is en je gefrustreerd bent, dan moet je naar alternatieven zoeken. Zij vertelde dat ze een dildo had besteld. Een leuke, roze bunny dildo. En ik dacht, ja dat moet ik doen. Misschien helpt mijn dildo me met mijn frustratie. Fout #3. Later die week stuurde ze een paniekerige voicebericht; ze had de dildo uitgepakt en ging kijken of hij het deed. En, lieve mensen… hij vloog in de Dildo on firefik. Jawel de dildo vloog in de fik. In de fik mensen! Stel je voor dat je dat ding aanzet en je eindelijk van je frustratie af gaat komen en het duivelse ding verbrand je van binnenuit. En overduidelijk niet op de goede manier. Ik raak mijn dildo nooit meer aan. Duss.. we vinden geen man, we mogen ook niet meer met onszelf spelen. Are we getting fucked by love?!
Wordt vervolgd.

Baby’s got a Temper

Ik ben erg goed in adviezen geven die ik zelf niet opvolg. Ik heb er ervaring in, veel ervaring met wat er gebeurt als je je advies niet opvolgt. Ik kan je vertellen dat het geen leuke ervaring is, maar het heeft zeker zijn voordelen. Het dwingt me om ‘out of the box’ te denken. Om nieuwe manieren te vinden om uit mijn vaste routine te komen. Maar waar me-trying-to-listen-to-my-own-advice-19423678ligt die grens? Wanneer duurt het te lang, wanneer moet ik ingrijpen?

Toen ik laatst zowat ontplofte omdat de koffiepad in mijn kopje viel, in plaats van op het koffiepadfilter-ding van het apparaat bleef zitten, besefte ik dat ik compleet uit balans was. Ik voelde energetische duwtjes om me weer naar een rustpunt te brengen voordat ik iemand iets zou aandoen. Ik had een ontzettende behoefte om te schrijven, maar ik had er zo’n moeite mee mijn verhalen in goede banen te leiden. Ik begon goed, maar gaandeweg werd het steeds onsamenhangender en eindigde ik met meer vraagtekens dan conclusies. Ook kwam de inspiratie voor een verhaal op de meest gekke en niet praktische momenten. Zoals wanneer ik onder de douche sta. Of wanneer ik zo moe ben, dat mijn wenkbrauwen over de grond slepen.

De onbalans heeft misschien ook wel te maken met mijn verjaardag laatst en het gevoel dat ik niets heb bereikt in mijn zelf opgelegde limietloze tijd zonder vastomlijnd doel. Want met die instelling kun je bergen verzetten. Ik weet als geen ander dat het geen zin heeft om me druk te maken. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik het leven niet onnodig moeilijker maak. Als ik kan kiezen tussen druk maken en niet druk maken, kies ik natuurlijk het eerste.

Ik ben dus op een punt gekomen waar mijn gedachtegang de verkeerde kant op is gedraaid. Ik zat namelijk in een best stressvolle periode. En situaties en mensen buiten mij, hebben een grotere invloed op mijn leven gekregen dan ze horen te hebben. Hierdoor ben ik terug gevallen in een omgekeerd gedachtenpatroon: “als ik dat of dat heb, dan zal ik me beter voelen” of “wanneer die of die mensen verdwijnen, dan kan mijn leven eindelijk van start gaan”. Hierbij vergeet ik dat ik al aan het leven ben. Ik vergeet dat het niet op die manier werkt en het me juist slaaf maakt van de omstandigheden om mij heen.

GroundingHet wordt dus tijd om een Bella-12-stappen-back-to-basics-plan op te starten. Zodra ik daarvoor kies begint het universum – zoals vertrouwd – met mij mee te werken. Dat merk ik omdat ik weer geïnspireerd word om positieve affirmaties te beluisteren, vaker yoga te doen en mezelf reiki te geven. Ego zegt namelijk de hele tijd dat het geen zin heeft, en dat ik dat pas moet doen wanneer ik me beter voel. That lying liar. Ik luister naar die affirmaties en door energetisch bezig te zijn, kom ik meteen weer terug in het ‘ohjagevoel’. Zo voelt het om goed geaard te zijn en mijn leven in de stroom van mijn Ziel te brengen in plaats van proberen het andersom te doen (wat natuurlijk jammerlijk en hilarisch faalt). Dus waarom lukt het dan niet in die stroom te blijven? Waarom voor het mindere gevoel kiezen?

Omdat je dat af en toe nodig hebt om weer een leveltje hoger en dieper te komen. Ik vergelijk dat wel eens met het logo van Audi, de 4 ringen die elkaar deels bedekken. Of – on topic (zie onder ergens) – The Flower of Life. Je bent in de eerste ring en ervaart daar wat je moet ervaren (voor jouw Ziel), tot de ervaring is voltooid en je naar de volgende ring kunt. Om de volgende ring van ervaringen op te doen, is het soms nodig om even een samenvattinkje van de vorige te ervaren. Als een herhalingsoefening om te kijken of je de stof echt hebt begrepen. Wanneer je dat hebt gehad dan weet je het weer en kun je – met de kennis van de eerste ring – dieper en compleet nieuw op de volgende ervaring ingaan. Die ‘terugval’ vergeet ik nog wel eens. Of eigenlijk heb ik er gewoon een hekel aan en heb ik er geen geduld voor. Voor m’n gevoel ga ik dan namelijk een stap vooruit en tien stappen terug. Dat is geen cha-cha meer, het is gewoon niet praktisch. Maar uiteindelijk, wanneer je de opgedane kennis in de volgende ring toepast, geeft het een chachaheel gaaf gevoel.

Back to basics. Ik ga weer terug naar de dingen die me interesseerden toen ik bewuster begon te leven. Zoals affirmaties beluisteren en de filmpjes van Spirit Science bekijken. Deze filmpjes zijn gecreëerd door Jordan Pearce en zijn team, waarin ze het spirituele en het wetenschappelijke op een geniale manier bij elkaar brengen. In de korte tekenfilmpjes worden spirituele topics op een heel logische manier uitgelegd. Zij hebben dus ook een filmpje over The Flower of Life en hoe dat de basis van ons bestaan is. Ik weet hier te weinig van om het begrijpelijk uit te leggen, dus als je hier meer over wilt weten; check it out.

Ik kom weer bij het besef dat zolang ik me focus op de mensen en situaties die me niet aanstaan, hun aanwezigheid alleen maar groeit en groeit in mijn leven. En natuurlijk kun je bepaalde dingen niet negeren, maar er was een tijd waarin ik eraan deed wat ik kon en het daarna losliet. En dat gaf me zoveel meer ontspanning. Maar nu is het ongemerkt op nummer één komen te staan. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Tijd dus om mijn focus te verleggen naar de dingen waar ik invloed op uit kan oefenen. Zoals de mate waarin ik mezelf verzorg, de manier waarop ik mezelf voed; de gedachten die ik over mezelf heb, de dingen die ik eet, de uitspraken die ik doe. Ze moeten weer in balans komen met wie ik ben en wie ik wil zijn. Want die kracht heb je in het leven. Om elke dag opnieuw te beginnen. Om op elk gewenst moment te kiezen wie je wilt zijn. En als je kunt kiezen, tsjah… Wonder Woman natuurlijk.imagesHTG6NWN5

Geduld is een geautomatiseerde zaak

Wordt geduld vervangen door technologie?
En met geduld, bedoel ik de tijd nemen om dingen (projecten, relaties, zelfverzorging, voedsel) tot ontwikkeling te laten komen. Door onze kennis en technologie heb je vandaag een zaadje geplant en volgende week een perfect uitziende appel. Het overstappen naar een andere leverancier of een complete maaltijd klaarzetten is in een oogwenk gedaan. Alles gaat zo snel en men verwacht tegenwoordig ook niets minder. Dat heeft zeker heel veel voordelen, maar wegen die op tegen de nadelen ervan?

Bedrijven bezorgen nog op dezelfde dag, zodat ze 24/7/365 dagen open en bereikbaar zijn. Het personeel dus ook. Boeren hebben de voedingsstoffen van hun grond uitgeput omdat de groenten met een sneltreinvaart geproduceerd moeten worden. Om maar te zwijgen over hoe we onze dieren behandelen om dagelijks massa’s vlees in de supermarkt te hebben.
We zijn als kleuters gaan leven. We hebben een ik-wil-dit-nu-hebben-anders-ga-ik-krijsend-over-de-grond-rollen-mentaliteit.
Kun je mij nu niet geven wat ik wil? Prima, nog miljoenen die het wel doen… Ik ben niet bereid om te wachten tot iets zich heeft ontwikkeld tot iets bijzonders, nee ik wil het nu. 312a5e2f6f627c294ad2b9d1b43dcf3cZelfs al heeft het geen kwaliteit, zelfs al is het niet lekker. Mijn behoeften moeten nu vervuld worden, anders valt mijn wereld uit elkaar.

Kapotte spullen worden niet meer gemaakt, nee ze worden weggegooid want ik wil dat het nu werkt, dus heb ik niks meer aan jou en ik koop het nieuw.
Kwaliteit vandaag de dag is heel erg ver te zoeken. Zoals op het werkveld. Degenen met de meeste jaren ervaring en kennis (de 50+ers bijvoorbeeld) worden schandalig aan de kant geschoven voor de jongere versies zonder ervaring, maar goedkoper en met tijdelijke contracten. Er wordt niet meer geïnvesteerd in mensen of dingen. Kijk maar naar het verschil tussen de Nokia van vroeger en de Iphone van nu. Dat verschil laat exact zien hoe het met alles is gesteld vandaag de dag.
Informatie is altijd en overal beschikbaar. Goed of niet? We kunnen even snel iets opzoeken als we iets moeten weten. Maar het feit dat we weinig moeite hoeven te doen om aan die informatie te komen, maakt dat onze hersenen het niet opslaat. We hebben vluggertjes met kennis en ze helpen ons niet echt vooruit.

Technologie zoals internet heeft gemaakt dat we elkaar over de wereld heen kunnen volgen. We kunnen ons aansluiten bij groepen met dezelfde normen en waarden. We kunnen contact hebben met mensen waarvan we het bestaan nooit zouden kennen zonder al die technologie, we kunnen onze bezigheden en kennis met elkaar delen en van elkaar leren.
15ac603127e1d0298f8c63877c69d807De keerzijde van internet is dat we niet echt meer contact met elkaar hoeven te hebben. We worden contactgestoord. We kunnen tegenwoordig zoveel van ‘dit is wie ik ben’ uiten in sneakers, horloges, tattoos, smartphones, selfies, Facebook, Snapchat en hoeveel ‘likes’ we krijgen. Maar zoveel minder in de kwaliteit van onze communicatie, onze mate van geduld en respect hebben voor de medemens, onze kracht in elkaar ontdekken, elkaar helpen onze angsten te overwinnen in plaats van te voeden, elkaars kwaliteiten naar voren halen, elkaar helpen om mooiere versies van onszelf te worden.

De manier waarop we nu leven maakt dat er een stop op onze persoonlijke ontwikkeling komt te liggen. We kunnen niet meer creatief zijn, want dat doen de apps wel voor ons. We kunnen geen kaarten meer lezen, want dat doet de navigatie wel. Ik weet dat ik ben opgegroeid zonder telefoon, maar ik ben nu zo gewend geraakt aan mijn smartphone – wat een woord ook; het zegt alles – dat ik me bijna niet meer kan voorstellen dat ik ooit zonder heb geleefd. Het gevaar hierin is, dat we de technologie zo als vanzelfsprekend ervaren en ervan afhankelijk zijn geworden, dat wanneer deze wegvalt we letterlijk niet meer weten welke kant we op moeten. Dan komen de 50+ers ineens wel van pas, met hun kennis.

Aan de ene kant geloof ik dat we wel intelligent genoeg zijn om ergens een grens te trekken en te beseffen wat er gebeurt als we op deze weg blijven. Aan de andere kant ben ik bang dat we eindigen als de mensen in de film Wall-E. Men is daar niet meer zelfstandig want alles is overgenomen door slimme gadgets en robotten. Men kan de hele dag in een soort rolstoel zitten, hoeft nergens meer over na te denken, alleen eten en slapen. Ik kan me niet voorstellen dat dit ons doel is. Maar er bestaat een bed dat zichzelf opmaakt, een kast dat kleding kan opvouwen, kinderen weten niet meer wat ze met hun leven moeten doen wanneer de batterij van de Ipad leeg is. De ambachten verdwijnen, ambachten waarbij men zijn ziel en zaligheid kon leggen in wat hij/zij creëert. Een bakker kan zijn brood niet meer met liefde maken, want het broodbakken is geautomatiseerd. En dat proef je. De gezellige winkels verdwijnen, waar je een praatje kan maken met de eigenaar over wat hij/zij verkoopt of gewoon over het leven. We zijn onderweg naar een toekomst met zelfrijdende auto’s….

We leven in een wereld waar het ons allemaal zo gemakkelijk wordt gemaakt, dat de bijzonderheid verdwijnt. Zoveel dingen worden en zijn geautomatiseerd en we hoeven zelf steeds minder na te denken. We hoeven voor een heleboel dingen geen werk meer te verrichten. En dat is het. Daar ligt het probleem. We hoeven nergens meer werk van te maken. En als je ergens geen moeite voor hoeft te doen, dan heeft het ook geen waarde.

019cfad92608132127b28d663b1c866b

Dus hoe stoppen we dat? Of, ietwat kleinschaliger, wat kan ik hierin betekenen? I’m starting with the girl in the mirror. Het is mijn plan om zelf meer werk te maken van de dingen in mijn leven. En als ik dat maar lang genoeg blijf volhouden dan kan de wereld op het laatst niet anders, dan meedoen. Let’s see how that goes.

 

You should go and Love Yourself

Het is een uur of tien ’s avonds en ik hang samen met mijn zus op de bank. We liggen lekker ontspannen naar een serie te kijken en ineens gaat er een schok door me heen. Ik ben over een paar uur jarig. Damn it! Ik ben al, nog maar bijna 32. Absoluut niet oud en gelukkig heb ik (nog) geen – en hopelijk nooit – angst om ouder te worden. Sterker nog, ik heb grijze haren en ik laat ze gewoon zitten. Ok ik heb één grijze haar. Maar ik draag haar met trots.ound-my-irs-polgreu-air-hisisit-lmfinally-transforming-into-storm-6423227

Ik ben alleen alweer zover. Ik ben er net bijna aan gewend geraakt dat ik 31 moet zeggen als mensen naar mijn leeftijd vragen en ik ben alweer jarig. Damn it! De tijd gaat veel te snel. Waar is dat gevoel gebleven dat een dag schijnbaar geen einde heeft en een jaar wachten op je verjaardag zowat ondragelijk is? Waar is dat veranderd? En wat heeft gemaakt dat het veranderde?

Een typisch volwassen uitspraak hoorde ik vroeger zo vaak: “oh kind je bent nog zo jong, geniet van elk moment want voor je het weet is het voorbij”. Als kind dacht ik altijd: overdrijf toch niet zo, waar heb je het over? Nu hoorde ik mezelf precies dit zeggen tegen een kind een tijdje terug – want ik begrijp het nu maar al te goed – en ik merkte dat ik direct aan het brainstormen was over hoe ik dit duidelijk kon maken aan het kind, op een manier dat het ook echt binnen zou komen. Wat jammerlijk mislukte, want het kind keek me aan en dacht: doe niet zo overdreven, waar heb je het over?. Arme stakker, je komt er nog wel.

We’re adults. How did that happen? And how do we make it stop?! Meredith Grey.

Wat mij ook dwars zit aan het feit dat ik alweer jarig ben, is dat ik voor mijn gevoel nog geen stap verder ben dan een jaar geleden. Altijd maar het gevoel hebben dat ik nooit My birthdaywat bereik. Wat natuurlijk bullshit is, maar je hebt – zeker wanneer je de 30 gepasseerd bent – het gevoel geen tijd meer te hebben. Je knippert twee keer en je bent weer een jaar verder. Dit onderwerp besprak ik laatst met mijn klantmanager. Hij loopt naar de vijftig en hij herkende dit gevoel. “Dat is juist goed” zei hij. Yeah right.. “Je hebt dat gevoel omdat je zo graag nog zoveel dingen wilt doen”. Ja ok, dat is waar. En ik raak dan een beetje in paniek omdat ik denk dat ik alles tegelijk moet doen. Ik wil namelijk het liefst voor mijn 40e de wereld overgenomen hebben. Of in ieder geval een stabiel inkomen hebben, doing what I love. Sinds mijn “carrière switch” is mijn inkomen aanzienlijk gedaald en moet ik rondkomen van weinig. Wat me goed lukt; ik heb altijd alles wat ik nodig heb.

Maar soms is dat niet genoeg. Zoals nu op mijn verjaardag, waar ik in ieder geval iets aan mezelf wil kunnen geven. En ik merk voor het eerst in mijn leven, dat ik de behoefte heb iets aan mezelf te geven. Ik hoef geen knalfuif of een duur cadeau. Maar ik had ineens zo’n zin om mezelf te verwennen. Om een uur of één ’s nachts sijpelt dit idee bij me binnen en ik ga op internet om te kijken of ik iets kan vinden. Bij Bol natuurlijk, die bezorgen snel.

Ik bestelde het boekje: Love Letters of Great Men and Women – inderdaad van Sex and the City. En doordat ik dit met een verwengevoel deed, kwam ik in die energetische flow terecht en was ik onmiddellijk bezig met hoe ik hierin kon blijven. Voorheen was ik er namelijk op gericht dit voor anderen te doen. Random acts of kindness, pay it forward. Dat is natuurlijk mooi om te doen; door iets aan een ander te geven, geef je aan jezelf. Maar wat als je niet weet hoe je aan jezelf kunt geven, wat geef je dan werkelijk aan die ander? En waar houdt dat op? Op een gegeven moment valt er niets meer te geven.

Ik verbaasde me erover dat ik zo blij werd door mezelf dat boek cadeau te doen. Ik bedoel waar hebben we het over, het is een boek van een tientje (plus een extra twee euro om het op mijn b-day te laten bezorgen, ofcourse). En ik heb echt wel vaker dingen voor mezelf gekocht, mijn kasten puilen uit met kleren, schoenen, tassen en jassen. Maar deze keer kocht ik het niet omdat ik iets miste. Ik kocht het omdat ik trots ben op mezelf. Enjoy the rideVoor het eerst vond ik het echt niet erg om zo snel weer een jaar ouder te worden. Ik waardeer mezelf, niet voor het eerst maar wel op een hoger en compleet nieuw niveau. En zo gaat het eigenlijk met alles. Je stelt jezelf een doel en wanneer je dat doel hebt bereikt, merk je dat je nog veel verder kan. Nog een level hoger, nog een stapje verder – the freaking sky is the limit. En daar ligt de kracht van in het “nu” leven, want het gaat dus echt om de reis er naartoe (die snapte ik nooit helemaal). Ineens begrijp ik waarvoor ik het doe, ik ben waardevol. De reis is oneindig. So love yourself first, and all else falls in line.

Always look on the …. Nope.

“Blijf positief, werk hard en laat het gebeuren”. “Blijf altijd nederig en vriendelijk”. “Live, laugh, love”. “Never stop looking up”. Don’t, always, never, stop, start, stay, go. Ik weet dat ze goed bedoeld zijn, maar wat heb ik soms een pleureshekel aan dit soort uitspraken. En je wordt er mee doodgegooid. Blijkbaar leven we in een tijd waarin we goedbedoelde quotes nodig hebben om ons te vertellen wat voor leven we zouden moeten leven. Weliswaar goed bedoeld, maar niet helemaal realistisch. Blijf positief… Blijf altijd nederig. Vertel mij maar eens hoe je dat doet. Is het leven altijd positief? Kun imagesUJM6DPR8je altijd – altijd – nederig zijn? Ik weet dat dit niet de achterliggende gedachte is van dit soort uitspraken, maar het wordt wel vaak op die manier opgevat. En als ik naar mezelf kijk, is het voor mij ook altijd een streven geweest.. Om positief te blijven, want dan kun je een gelukkig leven leiden. We maken mooie uitspraken met een mooi lettertype en we zullen het zelden bereiken omdat het niet echt haalbaar is.

“The secret of being happy is accepting where you are in life and making the most out of every day”. Mooie uitspraak hoor, maar laat me je even vertellen hoe zo’n uitspraak tegen je kan werken. Het geheim van (elke dag) gelukkig zijn… Ten eerste vind ik “gelukkig” een schijtwoord. Door al die quotes wordt er zo’n druk gelegd op het feit dat je gelukkig moet zijn. Maar waarom niet tevreden? Gelukkig kan een onderdeel zijn van tevreden. Als je dan tegenslag hebt, kun je toch een gevoel van tevredenheid hebben totdat de tegenslag voorbij is. “Accepteer waar je bent in het leven…” We doen alsof we dat doen, maar in de werkelijkheid gaat dat vaak anders. Wanneer je bijvoorbeeld moet accepteren dat je nog een jaar aan je rouwproces moet plakken. Iedereen heeft begrip voor het verdriet, maar het moet niet te lang duren. Want dan wordt het tijd om weer verder te gaan met je leven. En door dat te doen ontken je wat je voelt. Wanneer er een gevoel omhoog komt waar je niet blij van wordt, dan mag het er niet zijn want we be positivemoeten positief blijven. Maar dat gevoel is er met een reden, het vertelt je dat er iets is dat niet (meer) in harmonie is met wie jij bent (op dat moment). In een rouwproces komt dat duidelijk naar voren, waar schijnbaar niets meer in harmonie is. Maar als het voortkomt uit andere onverwerkte emoties, dan zal je wat dieper moeten graven. En in plaats van proberen te ontdekken waarom we voelen wat we voelen, stoppen we het weg want we moeten positief blijven, zodat we gelukkig kunnen zijn…

“When you try to push yourself into thinking positive when in fact you are not feeling it, you are going against yourself. You are not being honest with yourself. It’s a denial of all you see in front of you, and it is a covert form of self-deceit”.  Osho (ofzo)

Terwijl ik met de irritatie van die quotes rondliep, kwam ik dit stukje tegen. Het zou een uitspraak zijn van Osho – maar ik vertrouw het internet niet zo, dus het kan ook heel iemand anders zijn. Het ging mij dan ook meer om de inhoud, want het was in synchronisatie met wat ik nu schrijf.

Het lijkt erop dat al die mooie uitspraken je vertellen dat je de donkere kant van het leven zoveel mogelijk moet vermijden, zodat je positief kunt blijven. En dat doen we ook. Ik heb dat jaren gedaan tot het punt dat ik compleet opgebrand was. Dus waarom doen we dat dan? Waarom gaan we die donkere kant zoveel mogelijk uit de weg? Waarom spelen we mooi weer en doen we alsof die kant niet bestaat?

Omdat we er bang voor zijn. Angst voor wat er kan gebeuren als je het toelaat. Angst voor wat voor persoon je dan wordt.. en hoe je omgeving daarop zal reageren. Maar als je iets nooit doet omdat het “niet goed” is, hoe kun je de rest dan doen en dat als “goed” bestempelen? Hoe weet je dat dan? Hoe weet je of dat goed is als je de andere kant weigert? Hoe weet je wat voor persoon je wilt zijn als je de helft van de mogelijkheden ontkent? Maar dat is het met de maatschappij, het donker moet zoveel mogelijk worden weggestopt, het mag er niet zijn want het is niet goed. Hard werken en een positieve houding hebben moet er zoveel mogelijk zijn, want dat is wel goed. En – als ik het nieuws mag geloven – valt Nederland ondertussen in de wereldwijde top drie van meest riskante drankgebruikers… In de top drie. Wereldwijd.

Ik bedoel niet te zeggen dat het hebben van een positieve houding geen nut heeft. Integendeel. Je gedachten, woorden en daden creëren je werkelijkheid, dus kunnen ze beter licht dan donker zijn. En als ik op die manier naar mijn problemen of blokkades 380048bb3138747f2b0a2c58392bc40ckijk, kan ik op een meer ontspannen manier tot een oplossing komen. Maar mijn positieve houding is niet constant aanwezig en dat hoeft ook niet. Mijn woede, jaloezie en angst mogen er ook zijn. Dat zijn net zulke natuurlijke emoties als vrolijkheid, enthousiasme en liefde. En die negatieve gevoelens zijn er voor ons – ze treden in werking wanneer we ze nodig hebben. En ze moeten net zo vrij kunnen stromen als je liefde. Je hoeft niet alle dagen vrolijk te worden van de zon of van een puppy. Als lijkt me dat laatste erg moeilijk.

Maar wanneer ze niet vrij kunnen stromen omdat we het wegstoppen, dan zal het zich op een onnatuurlijke manier uiten. Of het uit zich helemaal niet omdat je jezelf verdoofd met alcohol, eten of sigaretten. Of achterlijk veel sporten, tv kijken of werken. Waar je ook maar naar grijpt om er niet mee te hoeven dealen. En daarmee zet je juist datgene in werking, wat je zo graag wilde vermijden omdat je er bang voor bent. Want de ontkenning ervan is alleen maar tijdelijk; het komt er hoe dan ook uit. Dat kan resulteren in een driftbui waarbij je je laptop kapot ramt. Of het resulteert in een spelletje hamertje tik in iemand zijn hersenen. Dat willen we niet.

Niet alleen de seizoenen veranderen, niet alleen het lichaam verandert. Ook de geest verandert continue. Onze normen en waarden veranderen continue.  Er is geen vast antwoord op het leven, want het is Leven. En het enige dat onveranderlijk is in het leven.. is verandering. Laten we met zijn allen ophouden te doen alsof want – geloof mij – het is doodvermoeiend. Keep it real and stay alive.

Being Bella Donna Again

In mijn vorige post schreef ik over het zien van een hert, van dichtbij. Plotseling.. schijnbaar uit het niets en hoe bijzonder dat voor mij was. Nu begrijp ik dat het een aankondiging is geweest. Een aankondiging van grote veranderingen in mijn leven. Dat is dan ook de reden geweest dat ik een tijdje niks van me heb laten horen.

Wanneer je je in een situatie bevind die niet (meer) in jouw hoogste goed is, krijg je daar signalen van. Seintjes die je een andere richting op proberen te duwen en als je geen aandacht geeft aan die signalen, dan beginnen ze wat luider te loeien, wat meer licht te geven. Als je zo stronteigenwijs bent als ik (en velen met mij), dan leg je die compleet naast je neer en ga je verder met je leven alsof er niks aan de hand is. Maar Leven laat zich niet weg stoppen. Leven zal een manier vinden om je oren en ogen te openen, het zal je confronteren met datgene waarvan jij jezelf hebt wijs gemaakt dat je het opgelost had. Je had het toch erkent en ernaar gekeken, er over gesproken, boos over geworden en gehuild? Dan is het nu gewoon klaar…

Misschien dat verandering juist daarom met zoveel bombarie gepaard gaat. Je zit in het wagentje van een achtbaan waar je langzaam omhoog gaat en het hoogste punt bereikt en daar bedenk je dat je eigenlijk niet in wilde stappen. Op dat hoogste punt wil je het eigenlijk toch heel graag niet doen. Je wilt gaan janken en schreeuwen dat iemand de wagen stop moet zetten. Maar dat doe je niet want je bent geen pussy. Dat is het punt waar je niet meer terug kan en je maar gewoon met de flow mee moet gaan. Just ride it out. Que sera sera. 3075a330-4e7b-47ee-a1ed-b65bd63539edWant voordat je instapte besloot je dat je in zou stappen, je deed het met een reden,
je besloot dat je het gewoon kon doen. En wat ontdek je aan het einde van de rit? Inderdaad, je leeft nog steeds, je bent niet uit elkaar gevallen en met een beetje geluk is de inhoud van je maag niet gaan wandelen. Het is alleen dat gevoel, nee de wetenschap dat niets ooit meer hetzelfde zal zijn. Aan de ene kant kan dat angstaanjagend zijn, maar aan de andere kant kan het een grote verlossing zijn. Datgene waar je jaren al je energie aan hebt gegeven zonder resultaat te boeken voor jezelf, dat valt ineens weg. Krankzinnig is het eigenlijk, maar dat gebeurt als je in de molen zit en je er niet bewust van bent dat je in de molen zit. Totdat je er uit bent. Alle normen en waarden die je tot nu toe geloofde, leefde of die je jezelf wijs maakte wetende dat ze je nergens naartoe brengen.. zijn ondersteboven of gewoonweg overboord gegooid. Wat een bevrijding!

En dan vraag je je af waarom je er in Godsnaam zo lang mee hebt gewacht. Vaak denk je dat het te moeilijk is, dus stel je uit en stel je het uit. Maar het is niet moeilijk, het is helemaal niet moeilijk. Het is pijnlijk en je wilt koste wat kost die pijn ontwijken. Dus sta je er bij en je kijkt ernaar wetende dat je jezelf blokkeert – wetende dat je je eigen leven blokkeert – maar toch niet kunnen ingrijpen. Totdat het Leven het voor je doet. Bij mij gaat het altijd op een manier dat ik schijnbaar kleine, betekenisloze stapjes zet. Totdat ik ineens in het achtbaanwagentje zit en op het hoogste punt ben waar geen weg meer terug is. En aan het einde van de rit merk je dat het ook niet pijnlijk meer is, maar een bevrijding voor je Ziel. Jouw Ziel, waar jij voor moet zorgen. En jouw Ziel bepaalt hoe dat voor jou eruit ziet, want jij bent tenslotte degene die het moet ervaren.

Dat hoogste punt is een belangrijk keerpunt in je leven. Dat punt waar je bedenkt dat wat je van plan was toch eigenlijk niet zo’n goed idee was. Dat is het punt waar heel veel mensen afhaken, omdat alles je lijkt te vertellen dat het echt een slechte keus is. Maar “alles” is in dit geval gewoon je ego. Ego doet alsof het je BFF is weet je nog? Die laat je denken dat als je de keus maakt, je eigenlijk je leven te grabbel gooit. Die denkt dat het leven wel best is zo, zonder inbreng van Geest en Ziel. En wat een heerlijk, gelukzalig gevoel heb je dan, wanneer je ontdekt dat ego ongelijk had. I won Ego, you SUCK!

Ohja en als je je afvraagt wat nou die verandering in mijn leven is… dat gaat je niks aan. Grapje (flauw wel). Ik heb mijn biezen en m’n kat opgepakt en heb het leven achter tumblr_n6nb2sCVUN1t0yz9xo1_500gelaten in de stad waar ik opgegroeid ben en jaren lang heb gewoond. Ik ben verhuisd naar een nieuwe gemeente, waar ik ook nooit eerder ben geweest. Waar niemand me kent en niemand me stoort (wink). En ik ben gaan samenwonen met mijn zus en haar kind. Ik kan je vertellen dat het inderdaad een grote verandering is, maar ik heb in mijn leven nog nooit zo’n stap gezet met zo weinig angst en zorgen. Bijna geen angst of zorgen, wat een beetje raar aanvoelt maar wat mij wel vertelt dat het DE keus is voor mij. I’m Being Bella Donna Again.

God is a Deer

Na een niet bijzondere start van het nieuwe jaar, twee weken van geen-idee-waar-het-heen-gaat-met-mijn-leven. Mijn vader ontzettend missen en boos zijn op het feit dat ik niet genoeg tijd met hem had. En steeds bijna maar net niet ziek worden, besloot ik om maar even een flinke boswandeling te gaan maken. Door het koude weer zat ik te lang opgesloten in huis en ik was het zat. Het was zaterdag en de zon scheen vel, dus heb me warm aangekleed en ik ben naar het bos gewandeld.

Natuurlijk kom ik bij het bos aan en de zon verdwijnt achter de wolken. Het was me een wonder dat het niet ging regenen (story of my life). Maar ik vond een mooi paadje en het leek alsof het bos me begroette. Er begon een zacht windje door de bomen te waaien en de zon brak door de wolken heen. Mijn omgeving zag er ineens heel betoverend uit. De druppels aan de takken veranderden in diamantjes en om mij heen hoorde ik muziek van event_106083052de verschillende vogeltjes. Alles glitterde door het zonlicht en het deed me heel erg denken aan mijn lievelings-jeugdfilm Labyrinth, zonder David Bowie in een strakke legging met z’n hangende zaakje, waar ik vroeger geen moment bij stil stond, maar wat er nu wel een beetje freakazoidish uit ziet…( still love you David). Wel met bijna verdwalen in het doolhof van paadjes en niet paadjes.

Ik wijk altijd van het gelegde pad af, ben altijd op zoek naar een plek waar ik geen wandelaars, fietsers of scooters tegenkom. Altijd op zoek naar een stukje ongerepte natuur, wat in mijn stad helaas niet echt te vinden is. Ik voelde me niet top deze dag, het huilen stond me nader dan het lachen en ik was hard bezig te verdwalen. Uit een gevoel van hopeloosheid stond ik even stil, probeerde m’n innerlijke kracht op te zoeken en ik bad daarvoor tot God. En terwijl ik dat sta te doen voel ik ineens een aanwezigheid naast me. Ik begon vanbinnen een beetje te vloeken; missie-plek-vinden-waar-niemand-is weer mislukt. Ik draai om naar waar ik de aanwezigheid voelde en ik sta oog in oog – op een armslengte afstand – met een prachtig hert. Ik stond verstijfd, mijn hart maakte een sprongetje en in mijn hoofd vond een ontploffinkje plaats; what the fuck een HERT! Voordat ik helemaal kon registreren dat ik echt een hert zag, sprong ze al weg en liet mij verbijsterd en betoverd achter. Ik ben gek op de natuur en ik weet niet hoe dit voor anderen is, maar ik was er ondersteboven van. Dit maak ik namelijk nooit mee. Het is me zo vaak gebeurd dat ik met mensen in de auto zit en iemand roept: hey kijk een hert (of erger nog; herten)! En ik kijk en kijk en ik zie geen fuck. De rest in de auto vet blij dat ze een hert zagen en ik zit daar maar, kippig te wezen.

victor-hugoWaar ik me ook over verwonderde was hoe snel ik antwoord kreeg van God, want hij sprak tegen me. Het zien van het hert zo dichtbij dat ik haar aan kon raken, haalde me direct uit m’n ellendigheid. Ik had me nooit kunnen bedenken dat ik me zo over God zou uitspreken – nouja eigenlijk schrijf ik het nu maar ook dat had ik me niet kunnen bedenken. Niet dat ik niet geloof, dat heb ik altijd gedaan maar dat was iets persoonlijks; van mij naar God en weer terug. Maar ik voel de behoefte erover te schrijven, want het is echt wonderlijk hoe God tegen me praat en me alles geeft waar ik om vraag. Ik ga niet met regelmaat naar de kerk, ik bid ook niet elke dag (hoewel dat wel mijn streven is) en ik zie God anders dan hoe Hij/Zij in de bijbel beschreven wordt. Ik geloof niet op traditionele wijze. Maar ik heb altijd een diepe band met God gehad en in mijn meest donkere uren begon ik te bidden en kreeg direct een gevoel van liefde en veiligheid. Of ik kreeg antwoord op een andere manier, zoals via het hert. Ik kan ook alleen maar medelijden hebben voor iedereen die niet zo’n band heeft (op wat voor manier dan ook), want het is een verrijking voor mijn leven. Wat er ook gebeurt, ik zal me nooit alleen voelen.

Dusss nog een dingetje God: leid mij niet in verzoeking, maar naar huis alsjeblieft… Thanks en Amen ❤

 

Live and let die

We leven in een vreemde wereld. Alledaagse dingen worden als mega belangrijk gezien. Dingen als 5-6-7 uur opstaan om te gaan werken of om naar school te gaan. Voorzorgsmaatregelen nemen in het geval van een terroristische aanval. Sporten, gezond eten, stoppen met roken, minder drinken (ok dit is waar ik vaak aan denk). Sparen voor later. Wachten op salaris om de huur te betalen, gas- en licht, belasting, benzine, hypotheek, beleggen en verzekeringen. “Verzekering” wat een vreemd woord ook. Het is super belangrijk om die functie te bekleden of die promotie te krijgen waar een mooie bonus aan vast zit. Dat diploma te behalen waar een veelbelovende carrière aan vast zit (als je tenminste een baan kan vinden om je studieschuld terug te betalen). En zodra je al die dingen hebt bereikt, wat dan? Dan gaat het weer verder toch? Want wat ga je anders doen de rest van je leven. Meer. Hoger. Rijker. Meer… Is dat het werkelijke doel van de meeste mensen dezer dagen? Dat zou ik echt graag willen weten. Is dit wat mensen het allerliefste in hun leven willen, de grootste wens. De grootste, meest waardevolle, rijkste, gezegendste vervulling? Houdt dit voor ogen en lees dan de volgende zin:

Je gaat dood.

Ik wil je echt niet in een doemgevoel brengen, dat is niet de reden waarom ik dit schrijf. Humor me en denk eens heel levendig aan die zin, aan die woorden. Je. Gaat. Dood. Je lichaam sterft af en je geest of ziel vertrekt naar een andere plek. Of je lichaam sterft af en je verdwijnt in het niets, het ligt er maar aan waar je in gelooft. Voor zover ik het weet is er niets of niemand op deze aardbol die dat kan voorkomen. Denk aan al die dingen die je dagelijks doet en plak daar het volgende aan vast; ik ga dood.

We zijn er erg goed in geworden te vergeten wat we weten over de dood.

Waarom doen we die dingen? Je kan mij niet vertellen dat iedereen zo gelukkig of tevreden is met de dagelijkse “plichten”. Zijn ze echt zo belangrijk? Hebben we niets anders met onze tijd te doen? Want wat creëren we in dit leven. Banen met een (goed) salaris om alle bullshit te kunnen betalen. That’s it. Dat is alles wat we doen. Terwijl we elke seconde dichterbij het onvermijdelijke komen. Natuurlijk zijn er andere dingen die we ernaast gecreëerd hebben zoals kunst, cultuur, wetenschap, entertainment, reizen. Maar dat zijn allemaal bijzaken. Dat is niet het hoofddoel. Als we geluk hebben, kunnen we ook nog van die dingen genieten. Als je tenminste bereid bent om de rest van het jaar te werken om je lening voor je vakantie af te betalen. Om vervolgens het volgende jaar weer een lening af te sluiten voor een nieuwe, zuurverdiende vakantie. De reden van elke dag opstaan is dus thwerken/betalen. Dat is het hoofddoel.

Met deze gedachten liep ik rond en ik vond een verhaal van een Amerikaanse columnist die over de dood schreef. Hij schreef, even grof vertaald: “we zijn er erg goed in geworden te vergeten wat we weten over de dood. We houden de dood uit het zicht en dus uit onze gedachten. We zijn in ieder geval helemaal niet bezig met het onvermijdelijke van de dood. En misschien is dat ook wel goed”. Is dat zo? Is het goed dat we zo weinig met de dood bezig zijn. En daarmee bedoel ik dat je met enige regelmaat echt tot je door laat dringen dat een dezer dagen de dood voor de deur staat (en zegt: hey ga je mee?). Zijn we daarvoor in de plaats niet bezig die wetenschap uit te sluiten door schijnbaar belangrijke maar werkelijk nutteloze dingen te doen en te wensen?

Ik begon dit verhaal te schrijven ongeveer een half jaar nadat mijn vader overleed. Het gevoel was toen nog heel vers, dat gevoel dat de dingen die we elke dag doen – school en werk en blabla – totaal nutteloos zijn. Waarom zou je dat elke dag doen terwijl je weet dat elk moment je laatste kan zijn. Tenzij je natuurlijk doet wat je leuk vind, maar als ik om me heen kijk zijn er weinig mensen die doen wat ze leuk vinden. Ze doen misschien alsof ze het leuk vinden om het te kunnen blijven doen want ja, de rekeningen moeten betaald worden en de kinderen moeten naar school. Je kan niet toegeven aan de neiging die pen in you-think-you-have-time-buddha-daily-quotes-sayings-picturesje irritante werkgever z’n oog te steken of je overachievende collega van de trap te duwen.

Omdat ik niet wist wat de conclusie zou zijn is dit verhaal dus een jaar blijven liggen. Ik weet het ondertussen nog steeds niet, maar misschien kom ik er nu achter. Ik moest hier namelijk aan denken terwijl ik jankend – eindelijk – The Fault in our Stars vandaag keek (en omg de liedjes!). Ik weet het ik ben er ziekelijk laat mee, ik ga altijd meedoen met de rage wanneer die al voorbij is of nog moet komen. Rebel life baby! Anyway stel je eens voor dat morgen je laatste dag op aarde zou zijn, zou je dan hetzelfde blijven doen? Zou je dan elke dag opstaan om te doen wat je nu doet? En zo niet, wat zou je dan doen? Want we wachten nu met z’n velen op dat onvermijdelijke moment, wachten tot het niet meer kan om er dan achter te komen dat je het allerliefst alles zou doen wat je niet hebt gedaan. Ik weet zeker dat we ons daar bewust van zijn, de een misschien wat meer dan de ander. Ervaring is dat wat je pas krijgt vlak nadat je het nodig had. Maar is het niet beter die rol een beetje om te draaien, in plaats van te wachten tot je op je sterfbed ligt met de wetenschap dat het geen reet had uitgemaakt of je iets wel of niet deed. Want je ligt hier alsnog dood te gaan… You think you have time.6abaecd7c25421af89b456ab814c3218dc8d17e7fc15f34e4a49e66dc0ab6b3c

Roots

Ben ik laatst begonnen met een inleiding over de chakra’s, loop ik er al een paar weken over te stressen wat ik daar nou op aan moet sluiten. En voor mijn gevoel tikt de tijd, ik kan niet te lang wachten met het volgende, anders is de versheid er vanaf.. In Bellaworld dan. Dus heb besloten dat ik maar gewoon begin bij het begin, which is a very good place to start (volgens Maria).

Hier wat feitjes over het eerste chakra:

gic028_muladhara

 

  • Naam: Muladhara
  • Element: Aarde
  • Kleur: Rood
  • Plaats: Onderkant van het ruggengraat
  • Doel: Fundering
  • Uitdaging: Angst
  • Recht: Te zijn en te hebben

 

 

 

Als je als kind getuige bent geweest van huiselijk geweld, ruzie, armoede en dergelijke – ik pleur maar gelijk door de deur heen – dan ben je vanaf dat moment begonnen met het omhoogtrekken van je energielichaam. Je energie trekt zich meer naar de bovenste chakra’s, die dan overvoed kunnen raken. Je leert jezelf om je aandacht uit de ellendige situatie te halen (wanneer je je niet veilig voelt) en je raakt van kleins af aan je ‘voeting’ met de aarde al kwijt. Met alle gevolgen van dien. Je wortels schieten de grond niet in en je bent onderhevig aan de stormen van de wereld om je heen. Bovendien verlies je het contact met je lichaam; Je begint het als een ding te zien dat bestuurd moet worden. Je kan bijvoorbeeld uren rondlopen met honger of dorst, en daar pas erg in krijgen op het moment dat je gaat eten of drinken. Of bijna altijd koude voeten hebben of je voeten zelfs niet voelen (er stroomt daar geen energie). Je kunt de signalen van je lichaam niet volgen, omdat je ervan los bent gaan staan. De onderwerpen veiligheid, voeding en groei hangen allen samen met het eerste chakra; Muladhara, in het Sanskriet betekent dit ‘Wortel’.

 

Dit is iets waar ik tot een paar jaar geleden onbewust mee heb geworsteld. Ik heb als klein kind huiselijk geweld meegemaakt, dus ik ben al vroeg mijn veiligheid kwijtgeraakt. Dit vertaalde zich vervolgens als angst (de ‘donkere’ kant of uitdaging van het eerste chakra); altijd voorbereid zijn op rampen en constant het gevoel hebben dat er iets mis is of dat je iets helemaal verkeerd doet, maar je vinger daar niet op kunnen leggen. Je hebt vaak het gevoel dat de wereld zich elk moment tegen je kan keren en dat je dat dan niet aankunt.

Toen ik zelfstandig ging wonen begon ik me daar bewust van te worden. Dat gebeurde bij mij bijvoorbeeld met de rekeningen die ik moest betalen. Zodra er een rekening met de post binnen kwam en er was op dat moment geen geld, werd ik panisch. Vanaf dat moment zou ik elke minuut van elke dag piekeren over die rekening totdat hij betaald was. Totdat mijn zus me vertelde over een vrouw, die een ontzettend hels leven achter de rug had met armoede, mishandeling en kanker. Zij heeft door middel van het ontwikkelen van affirmaties en visualisaties haar leven helemaal omgedraaid, tot het punt dat ze zelfs genas van die vreselijke ziekte. Haar naam is Louise Hay (onder andere bekend van het boek: je kunt je leven helen). Als je hier meer over wilt weten, klik dan hier.

Vanaf die tijd ben ik me in die affirmaties gaan verdiepen, begonnen met yoga en met het leren over de chakra’s. Ik stond natuurlijk aan het beginpunt van die reis en er was (en is nog steeds) voor mijn gevoel zoveel te doen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik bewustzijn in mijn situatie begon te brengen, waardoor ik controle kreeg over mijn situatie in plaats van andersom. Ik werd me dus ook heel bewust hoeveel ruimte dat piekeren over rekeningen (en natuurlijk andere dingen) in beslag nam. Ik begon het vertrouwen op te bouwen dat het Universum of God of Boeddha of hoe je het ook wilt noemen, mij heeft; dat ik kan blijven staan, al zijn er moeilijkheden. Ik begon in mogelijkheden te denken in plaats van moeilijkheden, ik begon te letten op welke gedachten en woorden ik de wereld in stuurde en alles wat negatief was, om te draaien naar positief. Dan begin je pas te ontdekken hoeveel kracht er in een gedachte of woord zit en hoe diep het jouw leven heeft bepaald; hoeveel kracht je dus zelf hebt om je leven te veranderen.

ik begon een ondergrond te leggen, mijn basis te vormen en te versterken. Het eerste chakra vormt de basis van alle andere chakra’s, het is je fundering. Wanneer deze dus ondervoed en/of overvoed is, heeft dat zijn weerslag op de andere chakra’s. Als je je basis mist – zoals gezond eten, een lichaam waar je je lekker in voelt, gezonde financiën en een goed huis – dan heb je geen stevige ondergrond voor de andere dingen in het leven zoals groei, creativiteit en genot.

Dat waar je tegen vecht, blijft. Dat waar je naar kijkt, verdwijnt.

Ik miste mijn gevoel van veiligheid. Tijdens een therapiesessie vroeg mijn psycholoog (ja die) een keer mijn ogen dicht te doen en me een plek voor te stellen waar mij het ‘t meest veilig lijkt en die plek dan te beschrijven. Dat is dan in mijn huis. Mijn familie op bezoek, ik in de keuken bezig, met een muziekje op de radio. Iedereen was gezellig aan het keuvelen. Toen vroeg hij hoe ik me voelde en of ik op mijn gemak was en ik zei: ‘Ik voel me wel goed, maar toch een beetje onrustig en nee, niet helemaal op mijn gemak’. Waarop hij zei: ‘Dus op de meest veilige plek voor jou in de wereld, voel jij je toch niet veilig. Daar niet, dus nergens eigenlijk’. En ik dacht ja, waarom voel ik me dan niet veilig? Ik bevind me niet in een onveilige situatie; ik heb een dak boven mijn hoofd, kleren aan mijn lijf en eten/drinken. Weer bracht ik bewustzijn in de situatie in plaats van maar 9gag-auto-x-all-the-y-269224door te lopen – tegen de stroming in te zwemmen –  en weten dat er iets is, maar het er maar bij laten. Dat waar je tegen vecht, blijft. Dat waar je naar kijkt, verdwijnt. Zolang je voelt dat er iets niet klopt en je weigert ernaar te kijken, zal het in je leven blijven. Het zal zich vast gaan zetten als een blokkade in je energie- en je fysieke lichaam en uiteindelijk gaan groeien als een woekerplant. Denk maar aan dat laatste in de vorm van darmproblemen, problemen in het fundament van je lichaam – botten, tanden, heupen, knieën en voeten – maar ook eetstoornissen; te weinig of teveel eten. Het eerste chakra staat voor je recht om te zijn en zolang je daar niet aan twijfelt, kun je leren om de angst te vervangen met veiligheid.

Wil je hier kennis mee maken, hieronder een aantal meditaties en yoga-oefeningen, leve YouTube! Lekker low-budget 😉 De filmpjes zijn in het Engels, mocht je niet erg goed in je Engels zijn, dan zijn er genoeg filmpjes te vinden in het Nederlands.

Hierbij wil ik wel even aangeven, wanneer je bezig gaat met de chakra’s.. doe het met beleid, geef jezelf de tijd om je eigen tempo te vinden. Heb je niet het gevoel dat dit gaat lukken, zoek dan een professioneel iemand die je erbij kan helpen. Het is de moeite meer dan waard!

Namasté